IV CNP 46/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 31 października 2006 r., w sprawie z powództwa S. Ł. i D. W.

przeciwko J. Ł.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 lipca 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 października 2006 r. Sąd Okręgowy w G. zasądził od

pozwanej J. Ł. na rzecz powódek S. Ł. i D. W. odpowiednio kwoty 95.448,33 zł i

90.658 zł, dalej idące powództwo oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wniesiona po upływie przepisanego terminu apelacja pozwanej od tego

wyroku odrzucona została postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia

2006 r. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 26 marca 2007 r. oddalił zażalenie

pozwanej na to postanowienie.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wymienionego wyroku

Sądu Okręgowego, wniesionej na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c., pozwana zarzuciła

naruszenie art. 177 § 1 pkt 1 i art. 3 i 6 § 1 w zw. z art. 684 k.p.c. oraz art. 991 k.c.

i art. 46 k.r.o.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa.

Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, zgodnie z zasadą wynikającą z tego przepisu, jest

wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych. Przewidziany

w art. 4241 § 2 k.p.c. wyjątek od tej zasady dopuszcza skargę, mimo

nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków prawnych, jeżeli

kumulatywnie spełnione są przesłanki istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela.

Pojęcie wyjątkowego wypadku, o którym jest mowa w tym przepisie odnosi

się do szczególnej sytuacji polegającej na tym, że strona nie mogła skorzystać ze

zwykłych środków prawnych. Wypadek taki zachodzi, gdy niemożność skorzystania

przez stronę ze środka prawnego nastąpiła z powodu niedającej się przezwyciężyć

przeszkody takiej np. jak ciężka choroba, katastrofa, klęska żywiołowa, czy błędna

informacja udzielona stronie przez pracownika sądu (postan. SN z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

We wniesionej skardze pozwana nie odnosi się do tej przesłanki jej

dopuszczalności, nie podnosi też twierdzeń i faktów, które mogłyby stanowić

podstawę dla dokonania oceny w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy nie można

uznać, że nieskorzystanie przez pozwaną z przysługującego jej prawa do

wniesienia apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji nastąpiło w okolicznościach,

dających się zakwalifikować jako wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 424 1 § 2

k.p.c.

Przeciwko nadaniu mu takiej kwalifikacji przemawia także charakter

zarzucanego w skardze naruszenia, które - bez bliższego uzasadnienia - wiąże

skarżąca

z

naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka. Roszczenie z tytułu zachowku

należy do praw względnych a rozstrzygniecie o nim wywołuje skutek tylko

pomiędzy stronami.

Z tych przyczyn, zgodnie z art. 424 § 2 k.p.c., skarga podlegała odrzuceniu.

jz