IV CNP 44/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 44/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 27 stycznia 2009 r.,

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko W. R.

o wyłączenie wspólnika,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 września 2011 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od powoda M. G. na rzecz pozwanego W. R. kwotę

3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z 15 października 2009 r., którym Sąd ten orzekł jako

sąd pierwszej instancji. Jako podstawę wniesienia skargi wskazał „art. 424 § 1 i 2

k.p.c.”.

W odpowiedzi na skargę pozwany zarzucił, że skarżący nie wykazał, żeby

jego skargę uzasadniał wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. oraz

że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych ale także nie uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody

w wyniku wydania zaskarżonego wyroku. Pozwany wniósł o odrzucenie skargi oraz

o zasądzenie kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

przysługuje w stosunku do prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, który nie może zostać wzruszony za pomocą

innych środków zaskarżenia. Jedynie w wyjątkowych wypadkach, w których przez

wydanie orzeczenia doszło do naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, możliwe

jest zaskarżenie na tej drodze prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji.

Obowiązek wykazania tej okoliczności obciąża skarżącego, który w myśl art. 424 5

§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. zobowiązany jest do przedstawienia wywodu w tym zakresie

w treści skargi.

Wnosząc skargę od wyroku sądu pierwszej instancji, skarżący oparł ją na

podstawie art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. (wybór tej podstawy nie budzi wątpliwości, a jej

nieprawidłowe

nie wskazał

oznaczenie

jednak

przypisać

żadnych

należy oczywistej

okoliczności,

które

omyłce

pisarskiej),

świadczyłyby

zaistnieniu

„wyjątkowego wypadku”, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c. Z uwagi na brak

jednego z obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych skargi, wymaganego

w związku z charakterem zaskarżonego orzeczenia oraz wskazaną podstawą

prawną jej wniesienia, skarga podlegała odrzuceniu. W konsekwencji, ocena

spełnienia dalszych wymagań konstrukcyjnych, na których niedopełnienie wskazał

pozwany, pozostaje bezprzedmiotowa.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1

pkt 5 in fine k.p.c. w zw. z art. 4241 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto, w uwzględnieniu wniosku zawartego

w odpowiedzi na skargę, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. art. 108 § 1 k.p.c. oraz art.

109 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. w zw. z art. 42412

k.p.c. oraz § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.).