IV CNP 43/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 43/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt XI Ns (…)

z wniosku B. S.

przy uczestnictwie Gminy Miasta T. i Prowincji Zgromadzenia (…) w W.

o stwierdzenie nabycia spadku po S. K.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2010 r.,

odrzuca

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt XI Ns

(…).

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy w T. stwierdził, że

spadek po S. K., zmarłym dnia 16 lutego 2006 r., na podstawie ustawy nabyła w całości

Gmina Miasta T. Apelacja wnioskodawcy B. S. od tego postanowienia została

odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia 31 marca 2009 r., a

następnie po odmowie przywrócenia terminu do wniesienia apelacji, postanowieniem z

dnia 10 czerwca 2009 r. Wniesioną od tego postanowienia skargę kasacyjną również

odrzucono, a Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy postanowieniem z dnia 17

grudnia 2009 r. Apelacja Gminy T. została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego

w T. z dnia 3 lipca 2009 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 grudnia 2008 r. Bronisław Szpyt wskazał, że doszło do

naruszenia art. 199 § 1 pkt 3 w związku z art. 379 pkt 2 k.p.c. i nieważności

postępowania przez nieodrzucenie drugiego wniosku o stwierdzenie nabycia spadku w

sytuacji, gdy pierwszy z nich w sprawie XI Ns (…) nie został załatwiony. Powołał się na

to, że poniósł szkodę materialną w postaci wniesienia opłat sądowych od różnych pism,

wniosków i zażaleń oraz moralną, polegającą na wyrządzeniu mu krzywdy na skutek

bezpodstawnego oddalania lub odrzucania wnoszonych środków odwoławczych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje, stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c., od prawomocnego orzeczenia sądu

drugiej instancji. W wyjątkowych jedynie wypadkach, przewidzianych art. 424 1 § 2 k.p.c.,

gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela dopuszczona

została możliwość wniesienia skargi od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji.

Na istnienie powołanych wyjątkowych wypadków nie wskazuje uzasadnienie

skargi, a zatem do oceny jej dopuszczalności zastosowanie ma zasada wyrażona w

przywołanym już art. 4241 § 1 k.p.c.

Ponadto

podkreślenia

wymaga,

że

kwestionowane

postanowienie

było

przedmiotem kontroli przez Sąd Odwoławczy, jak też istniała możliwość zmiany lub

uchylenia go w drodze przysługujących skarżącemu środków prawnych.

Z uwagi na to, że skarżone postanowienie nie należy do wymienionej kategorii

orzeczeń Sąd Najwyższy, w oparciu o art. 4248 § 2 k.p.c., odrzucił skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem tego orzeczenia.