IV CNP 4/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 4/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IX Ca (…),

w sprawie ze skargi pozwanego

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Rejonowego w L.

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt I C (…)

w sprawie z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W.

przeciwko Z. R.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Z. R. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2009 r., w którym uchylony został

wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2008 r. (obejmujący oddalenie skargi Z. R.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia

2006 r.) i w którym odrzucono wspomnianą skargę. Zaskarżeniem skargą objęta została

ta część zaskarżonego postanowienia, w której odrzucono skargę o wznowienie

postępowania. Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c. i stwierdzał, że

zaskarżone postanowienie z dnia 24 lutego 2009 r. wydane zostało niezgodnie z art. 48

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie

postępowania przez tego samego sędziego Sądu Rejonowego (...), który wydał

orzeczenie objęte skargą (o wznowienie)”. Według skarżącego, wydane orzeczenie w

zaskarżonej części wyrządziło skarżącemu szkodę, bowiem „doprowadziło do

niemożności wzruszenia orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji świadczenie

nienależnego”. Skarżący nie mógł wzruszyć zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

dostępnych środków prawnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jednym

z

podstawowych

wymogów

formalnych

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji jest m. in.

oznaczenie orzeczenia, od którego skarga została wniesiona (art. 424 5 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W konsekwencji do tego właśnie, kwestionowanego w skardze, orzeczenia mają

odnosić się zarzuty świadczące o jego niezgodności z prawem (art. 424 5 § 1 pkt 3

k.p.c.).

Jako orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. skarżący

wskazał we wstępnej części skargi prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z

dnia 24 lutego 2009 r. [sygn. Akt – IX (…)]. Jednocześnie powołał się na przepisy prawa

procesowego (art. 48 § 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c.), które mogą odnosić się

jednak do innych orzeczeń, poprzedzających zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu

Okręgowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono bowiem, że wyrokiem z dnia 25

września 2008 r. [sygn. akt I C (…)] Sąd oddalił skargę skarżącego o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28

grudnia 2006 r. [I C (…)], przy czym w rozpoznaniu skargi o wznowienie brał udział ten

sam sędzia Sądu Rejonowego, który uczestniczył wcześniej w wydaniu nakazu zapłaty z

dnia 19 grudnia 2005 r. [I Nc (…)]. Oznacza to, że zarzuty niezgodności z prawem

kierowane są w istocie wobec innego orzeczenia niż wskazanego we wstępnej części

skargi. W tej sytuacji istnieją usprawiedliwione podstawy do odrzucenia skargi (art. 424 8

§ 1 k.p.c.).