IV CNP 39/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 39/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi D.K. i K.K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w E.

z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa A.G.

przeciwko M.G.

o rozwód,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Małżonkowie D. i K.K. wnieśli osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem wydanego w sprawie rozwodowej prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r. w części, w której rozstrzygnięto o

sposobie korzystania przez byłych małżonków A.G. i M.G. z dotychczas

zajmowanego

przez

nich

mieszkania.

Skarżący,

nie

będący

stronami

zakończonego procesu rozwodowego, podnieśli, że jako najemcy przedmiotowego

lokalu nie wiedzieli o „rozporządzeniu prawem najmu” i nie wyrazili na to zgody.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta

nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.

Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością

postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy

też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma zdolności

postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77

oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,

niepubl.) Z tego względu skargę niniejszą wniesioną osobiście należało

uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248

§ 1 k.p.c.

Niedopuszczalność skargi małżonków D. i K.K. wynika także z innego

względu. Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego zaskarżonym przez

nich wyrokiem, a zatem nie przysługiwało im prawo do wniesienia skargi o

stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Jak wyraźnie wynika z treści art. 424 1

k.p.c. oraz z dalszych przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia środek ten może wnieść jedynie osoba będąca

stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany. W doktrynie przyjmuje się

wprawdzie, że skarga ta przysługuje także interwenientowi ubocznemu, lecz nie

dotyczy to sprawy niniejszej.

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że dalsze badanie skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego

w E. pod kątem jej dopuszczalności stało się bezprzedmiotowe.

W

tym

stanie

rzeczy

Sąd

Najwyższy

odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.

skargę

małżonków

K.