IV CNP 37/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 37/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 lutego 2005 r.,

w sprawie z powództwa Regionalnego Szpitala Specjalistycznego

im. dr. […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia […]

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 kwietnia 2007 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej

kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset) tytułem zwrotu

kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powodowego Szpitala […] od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 2 czerwca

2004 r. oddalającego jego powództwo skierowane przeciwko Narodowemu

Funduszowi Zdrowia […] o zasądzenie kwoty 3.533.548,26 zł z odsetkami tytułem

zwrotu wypłaconej przez stronę powodową jej pracownikom podwyżki wynagrodzeń

wynikającej z art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz

o zmianie niektórych innych ustaw.

Strona powodowa nie wniosła kasacji od wyroku Sądu drugiej instancji,

który uprawomocnił się.

W dniu 5 stycznia 2007 r. strona powodowa wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem tego wyroku, opartą na art. 424 1 § 2 k.p.c., w której

wyjaśniając przyczynę nie skorzystania z przysługującego jej prawa do wniesienia

kasacji od tego wyroku wskazała, że brak było podstaw do wniesienia tego środka

odwoławczego, a w uzasadnieniu stwierdziła, że utraciła zaufanie do organów

wymiaru sprawiedliwości, bowiem orzecznictwo nie wypracowało przez wiele lat

jednoznacznego stanowiska co do wykładni tzw. „lex 203”, czego poniosła

konsekwencje

będąc

pozbawiona

możliwości

odzyskania

wypłaconych

pracownikom należności, w wyniku działań Sądów w granicach prawa i dozwolonej

zmiany stanowiska.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 2 w zw. z art. 4241 § 2

k.p.c.,

bowiem

z przysługujących

nie

wykazano

środków

w

niej,

odwoławczych

że

nieskorzystanie

spowodowane

było

przez

stronę

wyjątkowymi

okolicznościami w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

Przepis art. 4241 § 2 k.p.c. jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 4241

§ 1 k.p.c. stwierdzającej, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę

przysługujących jej środków prawnych, w tym środków odwoławczych zarówno

zwykłych, jak i o charakterze nadzwyczajnym. Jeżeli zatem od orzeczenia Sądu

drugiej instancji przysługiwała stronie kasacja, jak to niewątpliwie miało miejsce

w rozpoznawanej sprawie, stronie co do zasady nie przysługuje skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 424 1 § 1

k.p.c., chyba że wykaże, iż zachodziły wyjątkowe okoliczności, o których mowa

w art. 4241 § 2 k.p.c., który, jak każdy wyjątek od zasady, powinien być wykładany

ściśle.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2 lutego

2006 r. I CNP 4/06 (OSNC 2006/6/113) dopuszczalność wniesienia skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sytuacji, gdy

strona nie skorzystała z przysługującego jej środka prawnego, jest uzależniona od

kumulatywnego spełnienia obu przesłanek określonych w art. 424 1 § 2 k.p.c., to jest

wykazania

istnienia

w rozumieniu

wyjątkowego

obiektywnym,

oraz

wypadku

(wyjątkowych

występowania

okoliczności),

niezgodności

z

prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka.

W rozpoznawanej skardze strona skarżąca nie wykazała istnienia żadnej

wyjątkowej okoliczności uzasadniającej niewniesienie przez nią kasacji od

zaskarżonego obecnie wyroku Sądu Apelacyjnego. Okoliczność, że zrezygnowała

z wniesienia tego środka bowiem w jej ocenie nie miała do tego podstaw i nie

wierzyła w jego skuteczność wobec braku jednoznacznego stanowiska sądów co

do wykładni przepisów prawa będących podstawą jej roszczenia – z pewnością nie

jest „wyjątkowym wypadkiem” w rozumieniu omawianego przepisu, w którym, jak

wskazano wyżej, chodzi o sytuacje, gdy nieskorzystanie z przysługującego stronie

środka odwoławczego spowodowane było wyjątkowymi okolicznościami, które

obiektywnie uniemożliwiały jej jego wniesienie. Przepis ten bez wątpienia nie

obejmuje

przypadków,

gdy

nieskorzystanie

z

takiego

środka

wynikało

z subiektywnego przekonania strony o braku podstaw do jego wniesienia lub

wątpliwości co do jego skuteczności albo „utraty zaufania do sądów” (porównaj

także w tym przedmiocie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego

2007 r. I CNP 5/07 i z dnia 22 marca 2007r. II CNP 35/07 nie publ.).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 k.p.c. odrzucił

skargę strony powodowej jako niedopuszczalną.

Na wniosek strony pozwanej zawarty w odpowiedzi na skargę zasądzono na

jej rzecz od strony powodowej zwrot kosztów postępowania (art. 98 w zw. z art. 108

§ 1, art. 42412 i art. 39821 k.p.c.).

jz