IV CNP 36/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w E.

z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa M.B.

przeciwko H. SA (poprzednio HD. SA)

o zapłatę i rentę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 czerwca 2009 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w E. oddalił powództwo

M.B.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia strona powódka zarzuciła naruszenie art. 38 ustawy z dnia 22 maja

2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, naruszenie

art. 822 § 1 k.c. i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego

wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2 k.p.c.

W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch

przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności

z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych

zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka

i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona

skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok

Sądu Okręgowego apelacją, która z powodu nie opłacenia opłatą podstawową

została odrzucona, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji zostało

oddalone. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych

okoliczności,

lecz

w

wyniku

błędnego

działania

pełnomocnika

powódki.

W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie

publ.) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej

konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za potraktowaniem sytuacji

jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu, niemniej jednak można

przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić

w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka

zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub

uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona skarżąca jakiejkolwiek

tego typu okoliczności nie wskazała.

Zgodnie

z

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego

niewykazanie

przez

skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego,

niezaskarżonego

orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd

Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia

2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia

13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 -8 § 2

k.p.c.).