IV CNP 35/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 35/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 27 grudnia 2009 r., ze skargi pozwanego o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

z dnia 15 marca 2007 r.,

w sprawie z powództwa L. U.

przeciwko J. U.

o ochronę naruszonego posiadania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 sierpnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany J.U . reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wskazując w niej, że skarga dotyczy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 grudnia

2009 r. doręczonego pełnomocnikowi pozwanego w dniu 11 stycznia 2010 r., sygn.

I Ca 123/09.

Pismem z dnia 8 marca 2011 r. Przewodniczący w Sądzie Okręgowym

wezwał pełnomocnika pozwanego m.in. do podania jakiego orzeczenia Sądu

Okręgowego (z którego dnia) dotyczy wniesiona przez niego skarga w terminie 7

dni – pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, w piśmie procesowym z dnia

25 listopada 2010 r., pełnomocnik pozwanego podał: „w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z dn. 14 października 2010 r.,

złożonej do tut. Sądu wraz z załącznikami wskazano, iż dotyczy ona orzeczenia

Sądu Okręgowego z dn. 27 grudnia 2009 r., doręczonego pełnomocnikowi

pozwanego w dn. 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I Ca 123/09.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W skardze wskazano jako zaskarżone orzeczenie z dnia 27 grudnia 2009 r.,

które nie zostało wydane w sprawie. Akta sprawy wskazują bowiem, że wyrok Sądu

Okręgowego, o podanej przez pozwanego sygnaturze I Ca 123/09, został wydany

w dniu 17 grudnia 2009 r. Ze względu na treść pisma procesowego pełnomocnika

pozwanego z dnia 25 listopada 2010 r. nie można podania w skardze daty

zaskarżonego orzeczenia z dnia 27 grudnia 2009 r. potraktować jako oczywistej

pomyłki pisarskiej.

Z powyższych względów skarga była niedopuszczalna, gdyż została

wniesiona od nieistniejącego orzeczenia. Uzasadniało to jej odrzucenie na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.