IV CNP 34/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 34/10

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania T. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (...),

w sprawie z wniosku B. J.

przy uczestnictwie J. B., K. B., F. J., E. B., J. K., J. G., I. O., S. J., J. J., K. J., S. J., T. J.,

B. J., R. B. i A. J.

o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości w drodze zasiedzenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację

uczestniczek postępowania T. J. i B. J. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia

27 września 2007 r.

Uczestniczka T. J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B.

Wymagania

o

charakterze

konstrukcyjnym,

jakie

musi

spełniać

skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, określa art. 424 5 § 1

k.p.c. Należy do nich m.in. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wymóg

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe.

Spełnienie warunku określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. polega na złożeniu

oświadczenia o wystąpieniu szkody ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, a także na

uwiarygodnieniu tego oświadczenia. Takiego oświadczenia skarga nie zawiera.

Z kolei prawidłowe spełnienie obowiązku wynikający z art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

wymaga

przeprowadzenie

prawniczej

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie

mogły odnieść skutku. Chodzi w tym wypadku nie tylko o skargę kasacyjną, skargę o

wznowienie postępowania, ale i o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia, czyli powództwa opozycyjne oraz zwykłe i specjalne środki funkcjonujące w

postępowaniu nieprocesowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 stycznia

2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Nadto ustawodawca – co trzeba

podkreślić - wymaga „wykazania”, a nie jedynie wskazania, przytoczenia czy

uwiarygodnienia. Skarżąca powinna zatem przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny

w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków

prawnych.

Ograniczenie

się

do

stwierdzenia,

że

wzruszenie

zaskarżonego

postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, że zachodzi brak

ustawowej podstawy do wznowienia postępowania i wyrok nie podlega zaskarżeniu

skargą kasacyjną, nie jest zatem wystarczające. Na marginesie należy dodać, że wywód

taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby zostały dołączone do skargi odpisy

prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków procesowych

okazało się nieskuteczne np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 17 października 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17 oraz z 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr

6, poz. 112).

Mając na uwadze, że braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają

uzupełnieniu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę.