IV CNP 32/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 32/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 4 czerwca 2008 r., w sprawie z powództwa Wyższej Szkoły Humanistycznej

w G.

przeciwko D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 maja 2009 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę

120 (sto dwadzieścia) zł z tytułu zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Strona powodowa Wyższa Szkoła Humanistyczna wniosła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

G. z dnia 4 czerwca 2008 r. Zaskarżonym skargą wyrokiem Sąd odwoławczy,

uwzględniając apelację pozwanej D. M., zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16

stycznia 2008 r. zasądzający na rzecz strony powodowej żądaną przez nią kwotę i

oddalił powództwo.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana domagała się oddalenia skargi

i zasądzenia kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy

sposób. Środek ten dotknięty jest licznymi nieusuwalnymi brakami zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Każdy tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r.,

IV CNP 86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,

niepubl.)

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą wyrok

jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego obowiązku

i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez ustawodawcę

odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny i odrębny

(por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., l CNP 12/06, niepubl. oraz

postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków

prawnych

nie

było

i

nadal

nie

jest

możliwe

stanowi

jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W skardze

wskazano jedynie, że ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia stronie od

wskazanego wyroku Sądu Okręgowego nie przysługuje skarga kasacyjna.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do

wskazanego środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie

obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa

obowiązek

przeanalizowania

wszelkich

przewidzianych

prawem

środków

procesowych, które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu

wymienionego wyroku (np. skargi o wznowienie postępowania) i przedstawienia w

tym zakresie stosownych wniosków (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005

r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006. nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą. W skardze nie

uprawdopodobniono wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem zaskarżonego

obecnie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym zakresie powódka

ograniczyła się do stwierdzenia, że szkoda taka wiąże się z pozbawieniem jej

możliwości uzyskania kwoty, której zapłaty dochodziła w procesie zakończonym

wyrokiem Sądu odwoławczego z dnia 4 czerwca 2008 r. Stwierdzenie to nie czyni

zadość wskazanemu wymaganiu. Powołanie się na prawomocne oddalenie

powództwa bez przedstawienia dalszej przekonującej jurydycznej argumentacji

mogącej przemawiać za tym, że szkoda określona przez stronę skarżącą została jej

rzeczywiście wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich środków mających

uwiarygodnić to twierdzenie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia

obowiązku przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy mieć na uwadze,

że nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem

stronie szkody, której rozmiary odpowiadają wartości określonych w pozwie

roszczeń. Konieczne są zatem - jak wskazano - dalsze szczegółowe wyjaśnienia,

bez których o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody przez stronę skarżącą

w ogóle mowy być nie może. Stanowisko to zostało już wielokrotnie wyrażone

w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie SN z dnia

13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 oraz postanowienie

SN z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/09, niepubl.). Skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako środek procesowy

o szczególnym charakterze musi spełniać wysokie wymagania, które zostały

postawione jej przez ustawodawcę. W celu umożliwienia zadośćuczynienia tym

wymaganiom sporządzenie i wniesienie skargi zostało objęte przymusem

adwokacko-radcowskim (art. 871 k.p.c.). W konsekwencji wszelkie uchybienia

w zakresie konstruowania poszczególnych elementów skargi nie podlegają

usunięciu na podstawie art. 4246 § 2 k.p.c.

Z

powyższych

względów Sąd

Najwyższy orzekł,

jak

w

sentencji,

na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi orzeczono na podstawie (odpowiednio)

art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.c.

jz