IV CNP 30/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 30/12

POSTANOWIENIE

Dnia 29 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 30 kwietnia 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Gminie S. i Skarbowi Państwa - Komendzie Powiatowej Policji

w S.

oraz Staroście S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 sierpnia 2012 r.,

skargę odrzuca i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 kwietnia 2010 r., którym zmienił on wyrok

Sądu Rejonowego z dnia 26 stycznia 2010 r., w ten sposób, że powództwo oddalił

w całości.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określono ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe

dla każdego pisma procesowego oraz po drugie, posiadać tzw. elementy

konstrukcyjne,

ów nadzwyczajny

które

pozwalają

środek

prawny.

określone

Skarga

pismo

nie

zakwalifikować

posiadająca

jako

elementów

konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga powoda nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym

nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu podlega ona odrzuceniu.

W skardze nie przytoczono przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny. Wskazać przy tym należy, że zachodzi różnica między przepisami, które

zostały naruszone i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Ponadto, w zakresie punktu III zaskarżonego wyroku, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem jest niedopuszczalna.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze -

przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez sąd

a jedynie tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym, ten

szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

(art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu pierwszej

instancji (4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 519 2 k.p.c.

Powód, zaskarżając punkt III wyroku, wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia o kosztach postępowania.

Ze wskazanych względów, stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało

odrzucić. Mając jednak na uwadze szczególne okoliczności sprawy odstąpiono od

obciążenia powoda kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).