IV CNP 3/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 3/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy

A. w G.

przeciwko A.B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanej

kwotę 1217 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście zł) tytułem

kosztów procesu.

Uzasadnienie

Powodowa Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26

listopada 2007 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zmienił orzeczenie Sądu

Rejonowego w G. i oddalił powództwo, które powódka skierowała przeciwko

pozwanej A.B. o zapłatę czynszu najmu za wynajmowane pomieszczenie o pow.

5,30 m2. Sąd II instancji, odmiennie niż Sąd Rejonowy, uznał, że pomieszczenie to

stanowiło część składową odrębnego lokalu nabytego przez pozwaną i pozwana od

chwili zakupu tego lokalu nie ma obowiązku opłacania za nie czynszu.

W skardze powódka zarzuciła, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało

z naruszeniem prawa materialnego – art. 47 k.c. oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903,

ze zm.) i wyrządziło jej szkodę w postaci pozbawienia prawa do pobierania czynszu

za lokal. Skarżąca wskazała, że ze względu na wartość przedmiotu sporu nie było

możliwe wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego, a nie

zachodzą żadne podstawy do wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników,

nie

zawiera

bowiem

wskazania

przepisu

prawa,

z

którym

zaskarżone

postanowienie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przedstawione w jej treści

zarzuty i ich uzasadnienie stanowią przytoczenie podstaw skargi i wypełniają

obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tymczasem sprecyzowanie, z którym

przepisem prawa

orzeczenie

jest niezgodne

jest odrębnym obowiązkiem

sformułowanym w ustawie, wymagającym osobnego ujęcia w skardze (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC

z 2006 r., nr 1, poz. 16).

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw.

z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.