IV CNP 29/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 29/12

POSTANOWIENIE

Dnia 29 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 11 października 2011 r.,

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko FUNDACJI "P." w S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 sierpnia 2012 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

Pozwana

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 11 października 2011 r.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określono ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla

każdego

pisma

konstrukcyjne,

procesowego

które

pozwalają

oraz

po

określone

drugie,

posiadać

tzw.

pismo

zakwalifikować

elementy

jako

ów

nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych,

w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga pozwanego nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym

nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu polega ona odrzuceniu.

W skardze nie przytoczono w sposób właściwy podstawy skargi, ani jej

uzasadnienia, a przede wszystkim nie wskazano przepisu prawa, z którym

zaskarżony wyrok jest niezgodny. Podnieść przy tym należy, że zachodzi różnica

między przepisami, które zostały naruszone, i przepisami (przepisem), z którymi

(z którym) zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności

albo

praw człowieka to

przesłanka ogólna. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający

podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź

normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka

i obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,

wyartykułowanie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.

Ustawodawca w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w pozostałych punktach art. 424 5

k.p.c., w przepisie art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek nie

tylko przedstawienia, ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek

uzasadniający jego wniesienie.

Spełnienie zatem wymagania, określonego w art. 424 5 pkt 5 in fine k.p.c.

polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydycznie argumentacji

przedstawiającej jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne

wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza

i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów (przepisu) mających podstawowe

znaczenie dla ich ochrony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19

stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006/6/112).

Pozwana nie sprostała temu wymaganiu a powołane postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 lutego

2003 r., II CK 13/03 jest nieadekwatne do

okoliczności sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić.