IV CNP 28/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 28/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanego

zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa

kwotę

(sto

dwadzieścia)

postępowania kasacyjnego.

złotych

tytułem

kosztów

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

wydanego przez Sąd Apelacyjny w dniu 23 lutego 2012 r., w którym w oparciu o art.

49 k.p.c. wyłączono od rozpoznania sprawy imiennie wskazanych sędziów

orzekających w Sądzie Okręgowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze -

przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez sąd

a jedynie od tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym, ten

szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

(art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu pierwszej

instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 519 2 k.p.c.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

wydanego przez Sąd Apelacyjny w dniu 23 lutego 2012 r., w którym w oparciu o art.

49 k.p.c. wyłączono od rozpoznania sprawy imiennie wskazanych sędziów

orzekających w Sądzie Okręgowym.

Mając na względzie treść art. 4241 § 1 k.p.c. w powołanym wyżej brzmieniu

należy stwierdzić, że orzeczenie zaskarżone skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie mieści się w hipotezie tego unormowania,

a w konsekwencji wniesienie tego środka zaskarżenia w zastanej sytuacji

procesowej jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna

(art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 98

k.p.c.