IV CNP 26/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 26/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 24 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa K. C.

przeciwko Gminie G.

o ustalenie istnienia stosunku najmu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód K. C. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2010 r., którym została

oddalona jego apelacja od oddalającego powództwo o ustalenie stosunku najmu

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 17 września 2009 r.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określono ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla

każdego

pisma

konstrukcyjne,

procesowego

które

pozwalają

oraz

po

określone

drugie,

posiadać

tzw.

pismo

zakwalifikować

elementy

jako

ów

nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych,

w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Do omawianej kategorii wymagań należy więc uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy

(art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Uwzględnienie bowiem skargi i stwierdzenie,

że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu,

gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa odszkodowania za szkodę

wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu

rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także zawierać informację

dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego wymagania

odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też mogącej

powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05

niepublikowane).

Ze wskazanego względu, na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c., skargę należało

odrzucić, o czym orzeczono jak sentencji.