IV CNP 25/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 25/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi wnioskodawców

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 26 stycznia 2012 r., w sprawie z wniosku M. B. i H. B.

przy uczestnictwie K. S.

o stwierdzenie zasiedzenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2012 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

Wnioskodawcy wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd Okręgowy w dniu 26 stycznia

2012 r., w którym oddalono ich zażalenie na postanowienie o kosztach

postępowania zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 31 października

2011 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze -

przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez sąd

a jedynie od tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym, ten

szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

(art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu pierwszej

instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 5192 k.p.c.

Wnioskodawcy wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd Okręgowy z dnia 26 stycznia

2012 r., oddalającego ich zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o

kosztach postępowania.

Mając na względzie treść art. 4241 § 1 k.p.c. w powołanym wyżej brzmieniu

należy stwierdzić, że orzeczenie zaskarżone skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie mieści się w hipotezie tego unormowania,

a

w

konsekwencji

wniesienie

skargi

w

zastanej

sytuacji

procesowej

jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.). Skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenie nie przysługuje bowiem od postanowienia

sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie powoda w przedmiocie kosztów

postępowania należnych stronie przeciwnej.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna

(art. 4248 § 1 k.p.c.).