IV CNP 25/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 25/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego

z dnia 28 listopada 2008 r., w sprawie z powództwa B. C.

przeciwko A. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę;

oddala wniosek adwokat A. Z. – G.

o przyznanie

od Skarbu Państwa wynagrodzenia za udzielenie skarżącemu

pomocy prawnej.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 28 listopada 2008 r., na skutek apelacji

powódki zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 12 września 2008 r w ten sposób,

że uwzględnił powództwo o zapłatę kwoty 14.231,96 zł.

W dniu 30 listopada 2010 r. pozwany wniósł do Sądu Okręgowego osobiści

sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu

Okręgowego

zawierającą

wniosek

o

ustanowienie

pełnomocnika

procesowego z urzędu do postępowania z niniejszej skargi. Postanowieniem z dnia

30 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy uwzględnił ten wniosek (k. 18 akt sygn. VII Go

1/10 Sądu Okręgowego - Wydział Gospodarczy).

W dniu 12 stycznia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 183 akt

sygn. VII GC 391/08 Sądu Okręgowego Wydział VII Gospodarczy) ustanowiony dla

pozwanego adwokat z urzędu wniósł w jego imieniu skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem wcześniej wskazanego wyroku Sądu Okręgowego oraz

wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia (k.180 i dalsze akt. sygn. VII GC

391/08). Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy przywrócił

pozwanemu termin do wniesienia skargi (k. 185 wcześniej powołanych akt).

W skardze skarżący wskazał na sprzeczność wyroku Sądu Okręgowego

z przepisami art. 87 § 1, art. 89 § 1, art. 378 § 1, art. 386 § 2 w zw. z art. 379 pkt 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wynosi dwa lata od uprawomocnienia się zaskarżonego

wyroku (art. 4246 § 1 k.p.c.). Termin do wniesienia skargi od zaskarżonego obecnie

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 listopada 2008 r. upłynął 28 listopada 2010 r.

Wniesiona przez pozwanego osobiście w dniu 30 listopada 2010 r. skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku podlegała odrzuceniu

z powodu naruszenia art. 871 § 1 k.p.c. oraz z powodu wniesienia jej po terminie

(art. 4246

§

i art.

4248

§

k.p.c.).

Po

upływie

terminu

wniesiona

została późniejsza skarga przedstawiona obecnie Sądowi Najwyższemu wraz

z aktami sprawy.

Określony w art. 4246 § 1 k.p.c. termin do wniesienia skargi jest zawitym

terminem prawa materialnego a jednocześnie ma charakter terminu procesowego.

Jego niedochowanie powoduje w sferze prawa materialnego utratę możności

skutecznego dochodzenia roszczenia o odszkodowanie, którego pierwszym

etapem jest uzyskanie stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia, w związku

z wydaniem którego uprawniony dochodzi odszkodowania. Na płaszczyźnie

procesowej skutkiem niedochowania terminu do wniesienia skargi jest jej

odrzucenie.

Przewaga

materialnego

elementu

oraz

prekluzyjny

charakter

wykluczają możliwość przywrócenia tego terminu na podstawie art. 168 i nast.

k.p.c. (post. SN z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 28/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz.

61, oraz z dnia 7 kwietnia , II BU 15/09, Lex nr 602213).

Przedmiot badania wstępnego przez Sąd Najwyższy skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obejmuje także terminowość jej

wniesienia. W jego wyniku, w oparciu o wyżej opisany stan rzeczy stwierdzić

należy, że przedmiotowa skarga wniesiona skarga została po upływie terminu

zakreślonego w art. 4246 § 1 k.p.c. i co za tym idzie podlega odrzuceniu na

podstawie art. 424 § 1 k.p.c.

Oddaleniu podlegał wniosek o przyznanie wygrodzenia za udzielenie

skarżącemu w niniejszym postępowaniu pomocy prawnej z urzędu. Sporządzenie

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która

podlega odrzuceniu nie stanowi bowiem udzielenia pomocy prawnej w rozumieniu

§ 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), za

którą koszty ponosi Skarb Państwa.