IV CNP 24/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 24/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt IV Ca […], w sprawie z powództwa R.L.‎przeciwko K.S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu apelacji pozwanego K.S. od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 22 marca 2016 r. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo R.L. o zapłatę 100 złotych z odsetkami ustawowymi, jako część odszkodowania za szkodę powstałą w jego samochodzie, którego szyba została częściowo uszkodzona na skutek - jak twierdził powód - uderzenia w nią kamieniem, jaki wypadł spod kół nadjeżdżającego innego pojazdu, co wyniknęło z posypania nawierzchni drogi piaskiem z kamieniami przez samochód należący do firmy pozwanego, bezpośrednio przed zdarzeniem.

Sąd pierwszej instancji uwzględnił powództwo, przyjmując za podstawę prawną art. 429, art. 415, art. 481 k.c. i art. 333 k.p.c. Oddalając powództwo w wyniku apelacji wniesionej przez pozwanego, Sąd Okręgowy uznał, że w sprawie doszło do błędnej oceny zgromadzonego w niej materiału dowodowego, mianowicie powód nie udowodnił wystąpienia szkody, jej wysokości, wyrządzenia jej przez pozwanego oraz związku przyczynowego między działaniem pozwanego a szkodą. Szkoda nie wynikała ani z dokumentacji zdjęciowej, ani z nagrania przedstawionego przez powoda, ani z zeznań świadków, a samochodu nie można było poddać oględzinom, gdyż został po zdarzeniu sprzedany, a powód nie posiada danych osobowych kupującego.

Nie zostało nawet określone precyzyjnie miejsce samego zdarzenia, a proces opierał się twierdzeniach powoda i osób, które od niego dowiedziały się o szkodzie. W tej sytuacji Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 386 § 1 k.p.c.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego powód zarzucił naruszenie przez Sąd prawa materialnego, tj. art. 6, art. 436 § 1 w związku z art. 435 k.c., art. 232, art. 231 i art. 233 § 1 k.p.c. Wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4241 i nast. k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, jeżeli przez wydanie tego wyroku została wyrządzona szkoda, a sąd naruszył przepisy prawa materialnego lub postępowania cywilnego, zaś zmiana lub uchylenie tego wyroku nie było i nie jest możliwe w drodze przysługujących stronie środków prawnych. Jednakże podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 zdanie drugie k.p.c.).Z treści skargi wynika, że powód przytacza argumenty prawie wyłącznie kwestionujące ustalone, a zwłaszcza nieustalone fakty i dokonuje oceny dowodów, których z reguły nie przedstawił.

Wskazywane w skardze przepisy prawa materialnego można zastosować dopiero, kiedy jest w sprawie ustalona podstawa faktyczna, a ta należy z założenia przede wszystkim do podmiotu, który z określonych faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Jak wynika z uzasadnienia Sądu Okręgowego powód nie dowiódł nawet powstania szkody, jak również okoliczności zdarzenia tę szkodę powodującego. Uniemożliwił jednocześnie jakiekolwiek tego ustalenie i to w sytuacji sprzecznych zeznań powołanych świadków, gdyż sprzedał samochód i, co jest dość dziwne nie posiada dokumentu, z którego wynikałyby dane osobowe kupującego.

Mając zamiar wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym powinien był zabezpieczyć podstawowe dowody oraz dane osób, których zeznania mogły mieć w sprawie znaczenie. Dotyczy to też pojazdu, którego oględziny stały się konieczne wobec trudności z dowiedzeniem podstawowych okoliczności wypadku i jego skutków. Nie można zatem skutecznie kwestionować zastosowanych przepisów prawa i to, jak wynika z utrwalonego i znanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wtedy, gdy to naruszenie jest rażące, mając decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W wypadku niniejszej skargi uchybienia i to po stronie skarżącego dotyczą pierwszego etapu rozpoznawania sprawy odszkodowawczej, jakim jest stan faktyczny nie dający podstaw do ubiegania się o odszkodowanie.W związku z wydanym wyrokiem Sądu Okręgowego nie można się dopatrzeć żadnych uchybień w toku postępowania, a także naruszenia prawa materialnego, dających podstawę do uznania zaskarżonego wyroku jako sprzecznego z prawem i z tego względu brak było przesłanek do przyjęcia skargi do rozpoznania.Wobec oczywistej bezzasadności skargi należało na podstawie art. 4249 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw