IV CNP 23/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 23/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w E.

z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa małoletniej K.L. reprezentowanej

przez przedstawicielkę ustawową A.L.

przeciwko Ł.B.

o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 marca 2007 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Pozwany Ł.B. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 29 maja 2003 r.

oddalającego jego apelacją od wyroku Sądu Rejonowego w N., wydanego w

sprawie o ustalenie ojcostwa i związane z tym roszczenia.

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie

odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także

więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością

postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też

zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej

czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, niepubl.) Z tego

względu skargę pozwanego wniesioną przez niego osobiście należało uznać za

niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.

Wobec powyższego dalsze badanie czy zostały spełnione pozostałe

przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi stało się bezprzedmiotowe.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.