IV CNP 18/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 18/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanej G.D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego w S.

z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Powiatu S. - Powiatowego Urzędu Pracy

przeciwko G.D. i A. SA

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 marca 2007 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Pozwana G.D. wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 marca 2003 r. wydanego w

sprawie o zapłatę, który uprawomocnił się wobec jego niezaskarżenia z dniem 1

kwietnia 2003 r. W skardze pozwana domagała się uchylenia tego wyroku oraz

przywrócenia terminu do wniesienia swej skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta

nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.

Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością

postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też

zażaleniowym.

Wniesienie

skargi

przez

stronę,

która

nie

ma

zdolności

postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77

oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,

niepubl.). Z tego względu skargę pozwanej wniesioną przez nią osobiście

trzeba ocenić jako niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 424 8

§ 1 k.p.c. i odrzucić.

Mając

powyższe

na

względzie,

za

pozbawioną

wpływu

na

treść

rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, a zatem bezprzedmiotową, należało uznać

ocenę spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących dopuszczalność skargi

i poprzestać na wynikach przeprowadzonego wyżej badania.

W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.