IV CNP 16/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 16/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 29 grudnia 2011 r., w sprawie z powództwa S. M.

przeciwko S. G., i innym

o ochronę własności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2012 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Powód S. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 grudnia 2011 r., którym

oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 października

2011 r. oddalającego jego powództwo przeciwko S. G., i innym o ochronę

własności. W ramach realizacji obowiązku przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4

k.p.c. powód wskazał, że „[…] działanie Pozwanych jest źródłem szkody. Skarżący

prowadzi działalność rolną, dla której ma znaczenie możliwość eksploatacji całości

spornego gruntu. Ma to dla niego określoną wartość majątkową bowiem uprawa na

pełnym obszarze gruntu łączy się z realnymi korzyściami ekonomicznymi.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna ze względu na nieusuwalny brak jednego z jej

zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Wymaganie to należy uznać za spełnione wówczas, gdy skarżący oświadczy,

że szkoda taka została mu wyrządzona, wskaże jej rodzaj, rozmiar oraz związek

przyczynowy, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia

a wystąpieniem szkody, ponadto powoła lub przedstawi dowody bądź inne środki

dla uwiarygodnienia swoich twierdzeń w tym przedmiocie (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, 7-8,

poz.141). Skarżący może przy tym skutecznie powołać się tylko na taką szkodę,

która na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia wystąpiła już w jego majątku,

nie zaś na szkodę, która może ewentualnie powstać w przyszłości (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05,

OSNC 2006, nr 6, poz.110). Skarga tak określonym wymaganiom nie czyni zadość.

Powód ograniczył się w tym zakresie jedynie do ogólnikowych uwag o szkodzie,

której źródło miałoby stanowić bezpośrednio działanie samych pozwanych, nie zaś

wydanie zaskarżonego skargą wyroku. Skarżący nie przedstawił żadnych

argumentów, które mogłyby wskazywać na to, że wydanie wyroku przez Sąd

drugiej instancji spowodowało już w jego majątku konkretny uszczerbek majątkowy,

nie odniósł się także do jego wysokości, ponadto nie wyjaśnił w ramach

stosownego jurydycznego wywodu na czym miałby polegać związek przyczynowy

pomiędzy wydaniem tego orzeczenia a szkodą, która miałaby wystąpić, ani też nie

wskazał żadnych dowodów bądź środków, które mogłyby uwiarygodnić jego

twierdzenie o wyrządzeniu szkody.

Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji, stosownie do

art. 4248 § 1 k.p.c.