IV CNP 16/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 16/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV Ca (…),

w sprawie z powództwa E. W.

przeciwko P. C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację

pozwanego, w której domagał się on zmiany wyroku Sąd Rejonowego w S.,

zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda 49 990,11 zł z ustawowymi odsetkami,

przez oddalenie powództwa ponad kwotę 24 990,06 zł.

Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwany wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa,

z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z

prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

Przytoczenie

podstaw

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia i ich uzasadnienia polega – jak wyjaśniono w literaturze i

orzecznictwie – na ogólnym wytknięciu naruszeń prawa materialnego lub przepisów

postępowania i wskazaniu przepisów, które zostały naruszone (z podaniem numeru

artykułu, paragrafu lub ustępu), oraz na wyjaśnieniu, na czym to naruszenie polegało.

Należy też pamiętać, że w wypadku omawianej skargi wytykane w ramach podstaw

naruszenia prawa muszą stanowić przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego

orzeczenia. Nie wystarczy więc przytoczenie samych naruszeń; konieczne jest również

wykazanie normalnego związku przyczynowego między mini a niezgodnością

orzeczenia z prawem (por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r.,

II CNP 65/06, niepubl.).

Skarga pozwanego nie zawiera – poza powołaniem art. 4244 k.p.c. – ani

przytoczenie podstaw, ani ich uzasadnienia. Należało zatem uznać, że nie spełnia ona

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek

wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie

postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).

Tymczasem pozwany poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej nie było i nie jest możliwe ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, a wznowienie postępowania – z powodu braku podstaw z art.

401 i 403 k.p.c. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane

za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z

przedstawionych

powodów

postanowienia (art. 424 § 1 k.p.c.).

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji