IV CNP 16/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 16/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 5 lipca 2005 r.,

w sprawie z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej […]

przeciwko H. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 marca 2006 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Pozwany H. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lipca 2005 r.

Badając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd Najwyższy

zważył, co następuje.

W art. 4245 k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przy

czym w § 2 wskazano wymagania formalne przewidziane dla skargi jako pisma

procesowego, a w § 1 wymienione zostały wymagania istotne (inaczej:

konstrukcyjne lub kreatywne) skargi. Braki w zakresie tych ostatnich wymagań nie

podlegają procedurze naprawczej, a ich stwierdzenie prowadzi do odrzucenia

skargi przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Każde z wymagań zawartych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter niezależny, każdy

z elementów stanowiących spełnienie danego wymagania powinien być w skardze

wyodrębniony i przedstawiony zgodnie z wymaganiami przepisu.

Odrębnymi wymaganiami istotnymi skargi są przytoczenie podstaw skargi

i ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W skardze zawarte zostało sformułowanie: „Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam

niezgodność z art. 88 § 1 i 2 w związku z art. 84 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego przez

przyjęcie, że pozwany nie złożył skutecznie oświadczenia o uchyleniu się od

skutków prawnych poręczenia i nie dotrzymał ustawowego terminu”. Niezależnie od

tego, czy intencją skarżącego było spełnienie wymagania przewidzianego

w punkcie 2. art. 4245 § 1 k.p.c., czy też w punkcie 3. tego przepisu, jest

niewątpliwe, że jedno z nich nie zostało spełnione. Wskazane wymagania nie są

tożsame i mające je spełniać elementy skargi nie mogą być ujęte łącznie, lecz

powinny być odrębnie sformułowane i uzasadnione.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga powinna zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący

oświadczy, że szkoda już wystąpiła, wskazując jej rodzaj i rozmiar, i twierdzenie to

uprawdopodobni. W każdym razie, w chwili wnoszenia skargi szkoda musi już

istnieć, nie wystarcza samo zagrożenie jej wystąpienia (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., IIICNP 4/05, z 27 października 2005 r.,

VCNP 28/05 i z dnia 11 stycznia 2006 r., IICNP 13/05, dotychczas niepublikowane).

Konfrontacja tych wymagań z treścią skargi, w której podano, że „utrzymanie

w mocy zaskarżonego orzeczenia niewątpliwie wyrządzi szkodę pozwanemu”

wyraźnie wskazuje, że także wymaganie istotne skargi, przewidziane w art. 424 5

§ 1 pkt 4 k.p.c., nie zostało spełnione.

Wreszcie, zawarte w skardze stwierdzenie: „pozwany z uwagi na wartość

przedmiotu sporu wykorzystał wszystkie możliwe środki odwoławcze, skarga

kasacyjna była niedopuszczalna”, nie czyni zadość wymaganiu wykazania, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Skarżącego obciąża bowiem

obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków

zaskarżenia, a więc powinien wykazać – powołując odpowiednie przepisy - że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna, ani nie zachodziły

podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

17 sierpnia 2005r., ICNP 5/05, OSNC 2005/1/17).

Brak w zakresie każdego z wymienionych wymagań istotnych z osobna,

stanowi podstawę odrzucenia skargi, o czym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do

art. 4248 § 1 k.p.c.

W tej sytuacji już tylko na marginesie należy dodać, że zawarty w skardze,

obok wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wniosek

„o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w G.

(...) i oddalenie powództwa” świadczy o niezrozumieniu przez skarżącego istoty i

funkcji wniesionej przezeń skargi.

Jej celem jest umożliwienie stronie poszkodowanej w wyniku prawomocnego

orzeczenia niezgodnego z prawem uzyskania we właściwym postępowaniu

stwierdzenia tej niezgodności, które dopiero otwiera drogę do dochodzenia od

Skarbu Państwa naprawienia poniesionej w ten sposób szkody (art. 417 1 § 2 k.c.).

W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, nawet

w wypadku uwzględnienia skargi, Sąd Najwyższy nie może orzeczenia zmienić,

ani go uchylić.

db