IV CNP 15/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 15/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa D.T. i S.T.

przeciwko Gminie R.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lutego 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powodowie

małżonkowie

D. i

S.T.

wnieśli

skargę

o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 28

listopada 2006 r., którym Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 30

sierpnia 2006 r., oddalając ich powództwo o zobowiązanie Gminy R. do złożenia

oświadczenia woli o przeniesieniu na nich własności bliżej określonej w sentencji

wyroku Sądu pierwszej instancji nieruchomości.

Skarga powodów jest niedopuszczalna ze względu na występujące w niej

istotne braki konstrukcyjne.

Po pierwsze, skarżący nie wskazali przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest, ich zdaniem, niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odwołanie

się jedynie do podstaw skargi nie może być w tym zakresie uznane

za wystarczające. Samo zaś przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne

ze spełnieniem powyższego obowiązku i nie zastępuje go (por. postanowienie

SN z dnia 20 lipca 2006 r., IV CNP 1/05, nie publ. oraz uzasadnienie postanowienia

SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Prawidłowe spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

wiąże się z koniecznością wyraźnego i nie budzącego wątpliwości wskazania

konkretnego przepisu prawa, z którym - zdaniem strony - zaskarżone orzeczenie

jest niezgodne. Strona wnosząca skargę niezależnie od przytoczenia podstaw

swej skargi jest więc obowiązana do oddzielnego i precyzyjnego wskazania

takiego przepisu.

Po drugie, powodowie nie uprawdopodobnili, że na skutek wydania

zaskarżonego skargą wyroku została im wyrządzona szkoda (art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c.). Spełnienia tego wymagania polega na złożeniu przez stronę

oświadczenia, że szkoda taka nastąpiła, wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru, a także

związku przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a szkodą. Strona obowiązana jest ponadto powołać bądź przedstawić dowody lub

inne

środki,

które

uwiarygodniałyby

jej

twierdzenia

w

tym

zakresie

(por. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006,

nr 6, poz. 8 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05,

OSNC 2006, 7-8, poz. 141). Skarga w sprawie niniejszej tak określonego

wymagania nie spełnia. Powodowie nie wyjaśnili bowiem dlaczego przyjmują,

że na skutek wydania zaskarżonego wyroku ponieśli szkodę w postaci

„wartości nieruchomości”, którą chcieli nabyć od pozwanej Gminy i nie wskazali

związku przyczynowego, jaki - ich zdaniem - zachodzi pomiędzy wydaniem

tego orzeczenia a tak określonym przez nich uszczerbkiem majątkowym.

Po trzecie wreszcie, powodowie w skardze nie wykazali, że zmiana

lub uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 listopada 2006 r. w drodze

innych środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Ograniczenie się w tym względzie do stwierdzenia, że z uwagi na treść

wymienionych przez powodów przepisów kodeksu postępowania cywilnego

wzruszenie tego wyroku nie było i nadal nie jest możliwe nie stanowi

zadośćuczynienia wymaganiu określonemu w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

W celu jego należytego spełnienia skarżący powinni w skardze dokładnie

i w sposób szczegółowy wyjaśnić dlaczego wzruszenie zaskarżonego przez

nich wyroku nie było i nie jest możliwe, odnosząc się w tym zakresie do

poszczególnych

środków

prawnych,

które

według

kodeksu

postępowania

cywilnego mogą służyć stronom dla osiągnięcia takiego skutku (por. postanowienie

SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140

oraz postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006,

nr 1, poz. 17).

Mając powyższe na względzie, należało orzec, jak w sentencji, na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.