IV CNP 149/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 149/07

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi powoda (pozwanego wzajemnego)

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 czerwca 2006 r., w sprawie z powództwa M. P.

przeciwko Gminie G.

o zapłatę,

oraz z powództwa wzajemnego Gminy G.

przeciwko M. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 listopada 2007 r.,

odrzuca skargę i oddala wniosek o zasądzenie kosztów

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Powód M. P. Przedsiębiorstwo Remontowo – Montażowo – Handlowe „M.”

wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa

procesowego (art. 194 k.p.c. i art. 204 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c.). Jednocześnie

skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie jest

niezgodnie, a dla wykonania dyspozycji z art. 4245 § 1 pkt 5 ograniczył się do

stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest prawomocny i ostateczny, „gdyż nie

przysługuje na ten wyrok kasacja – ze względu na wartość przedmiotu sporu –

zgodnie z art. 3982 k.p.c.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między

innymi „wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne” (pkt 3). Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane

zostały w podstawach, na których skarga została oparta (art. 424 5 § 1 pkt 2 k.p.c.),

skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c. są niezależne od

siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele. Przytoczenie

podstaw skargi i ich uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 424 4 k.p.c.,

natomiast wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne jest konieczne, bowiem istotą skargi jest właśnie stwierdzenie

niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc konkretnym jego

przepisem. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego mogą, ale nie muszą

spowodować niezgodności z prawem. Przepisy powołane w podstawach skargi

niekiedy będą jednocześnie przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, nie zawsze jednak zależność taka będzie występować. Wypełnienie

obowiązku związanego z wymaganiem określonym w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia skargi, którymi są profesjonalni

pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie

może być, z przyczyn wskazanych, zastąpione przez powołanie jedynie podstaw

skargi i ich uzasadnienie.

Ponadto elementem konstrukcyjnym skargi jest „wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego

obciąża

obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do

zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno

nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując

odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek

prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia. Wywód prawny, zawarty w uzasadnieniu skargi, nie wyczerpuje

warunku określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem –

zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale

także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać, że

wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem –

w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na

rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie

mieszczą

się

w

podstawach

skargi

o

wznowienie

postępowania.

Tylko

w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było

ale nie jest możliwe.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Ponieważ wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został zawarty

w odpowiedzi na skargę złożoną po upływie dwutygodniowego terminu do jej

złożenia (art. 42412 w zw. z art. 3987 § 1 k.p.c.) należało go oddalić.