IV CNP 126/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 126/10

POSTANOWIENIE

Dnia 12 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego

z dnia 31 marca 2010 r.,

w sprawie z wniosku D. J.

przy uczestnictwie G. J.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 maja 2011 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża G. J. kosztami postępowania

związanymi wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania G. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 31 marca 2010 r.,

oddalającego wniosek D. J. o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej pomiędzy małżonkami. Wskazał w niej, że wymienione orzeczenie

wyrządziło

mu

szkodę

w postaci

strat

finansowych,

jakie

poniósł

przez

nieotrzymanie spłat z tytułu podziału majątku wspólnego lub przydziału mieszkania,

tym

samym

został

pozbawiony

„dachu

nad

głową",

ponieważ

wspólne

zamieszkiwanie z wnioskodawczynią okazało się bardzo uciążliwe i narażało go na

ciągłe stresy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania, jakim powinna odpowiadać

skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, mają

szczególny charakter i traktowane są jako warunki konstrukcyjne. Oznacza to, że

pismo stanowiące skargę musi zawierać kumulatywnie wszystkie te, niezależne od

siebie elementy, ponieważ każdy z nich spełnia inne funkcje i cele. Do tych

wymagań zaliczone zostało, objęte art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy. Fakt wyrządzenia szkody jest wstępnym warunkiem postępowania

wywołanego skargą, jego przyczyną, a zatem należy wyjaśnić go, poprzez

uprawdopodobnienie, na samym początku. Prowadzenie postępowania mimo

niezaistnienia szkody jest pozbawione racji, bo nie zmierzałoby do celu, którym jest

uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa. Wiąże się to z merytorycznym

aspektem skargi, nawiązującym do, objętych art. 417 1 § 2 k.c., przesłanek

odszkodowawczej odpowiedzialności Skarbu Państwa, który jest przyczyną

unormowania procesowego. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody polega na

przedstawieniu,

w

ramach

wyodrębnionego

wywodu,

że

szkoda

została

wyrządzona w określonym czasie i wysokości (rodzaju i rozmiarze) oraz związku

przyczynowego z wydaniem orzeczenia uważanego za niezgodne z prawem.

W tym celu skarżący powinien przedstawić fakty, dowody i inne środki, które nie

muszą

dochowywać

postępowanie

wymagań

dowodowe,

co

przewidzianych

pozwoli,

przy

przepisami

uwzględnieniu

regulującymi

zasad

logiki

i doświadczenia życiowego, na stwierdzenie istnienia szkody będącej następstwem

skarżonego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006

r., IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8, poz. 14; z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09,

niepubl.; z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.). Skarga, która nie czyni

zadość tym wymogom dotknięta jest istotnym oraz nienaprawialnym brakiem

i podlega odrzuceniu a limine, stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.

Skarga G. J. nie odpowiada omówionym wymogom, ponieważ poprzestał on

na oświadczeniu o poniesieniu szkody, nie przedstawił natomiast pozostałych,

koniecznych elementów uprawdopodobnienia.

Na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c.

za usprawiedliwione uznał Sąd Najwyższy nieobciążenie skarżącego kosztami

procesu związanymi z wniesieniem skargi, mając na względzie jego trudną sytuację

majątkową i życiową oraz istotne znaczenie dla niego przedmiotu skargi.