IV CNP 124/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 124/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 18 lutego 2011 r., w sprawie z powództwa E. P.

przeciwko I.P.

o uchylenie obowiązku alimentacyjnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 kwietnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powoda E. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 lutego 2011 r. należy zważyć,

co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –

gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.,

nie wskazuje

bowiem

przepisu

prawa,

z

którymi

wyrok

jest

niezgodny.

Uchwała Sądu Najwyższego nie jest przepisem prawa, dlatego przytoczenie jej nie

może być uznane za wypełnienie wspomnianego wymogu konstrukcyjnego.

Nie został spełniony także wymóg określony w pkt 4 i 5, jednozdaniowa wzmianka

o braku środków zaskarżenia, bez przytoczenia stosownych przepisów prawa oraz

bez podjęcia nawet próby wykazania związku przyczynowego pomiędzy wydaniem

zaskarżonego wyroku a szkodą, której nawet szacunkowo nie wskazano, oznacza,

że wniesiony środek nie jest w istocie skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku i jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.