IV CNP 123/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 123/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi A.M. i E.C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w L.

z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa SM "O."

przeciwko A.M.

o zapłatę

oraz w sprawie z powództwa SM "O."

przeciwko E.C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez obie pozwane skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 października

2006 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi

wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Po pierwsze, skarga pozwanych pozbawiona jest wskazania czy orzeczenie,

od którego jest wniesiona, zostało zaskarżone w całości czy w części (art. 424 5 § 1

pkt 1 k.p.c.). Brak ten jest szczególnie istotny w sytuacji, w której sentencja

zaskarżonego orzeczenia składa się aż z sześciu rozbudowanych punktów, a nie

jest zadaniem Sądu Najwyższego samowolne przesądzanie o zakresie zaskarżenia

w oparciu o obszerne uzasadnienie skargi.

Po wtóre, skarga, wbrew pozorom, nie spełnia również wymogu określonego

w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymogu tego nie spełnia zawarte

na

s.

sformułowanie:

„Pogwałcenie ...

cytowanych

przepisów

CZYNI

ZASKARŻONY WYROK NIEZGODNY Z PRAWEM ...”, ponieważ nie jest

spełnieniem wskazanego wymogu ustawowego skargi odwołanie się do podstaw

skargi i ich uzasadnienia, skoro ustawodawca wyraźnie, odrębnie i niezależnie

wyartykułował oba wymogi określone w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c.

W orzecznictwie jednoznacznie przesądzono, że wyraźne wskazanie przepisu

prawa, z którym – zdaniem strony skarżącej – kwestionowane orzeczenie pozostaje

w sprzeczności, należy do konstrukcyjnych wymogów tej skargi, a braku tego nie

sanuje okoliczność, że podane zostały liczne zarzuty naruszenia przepisów prawa,

których obszerne uzasadnienie jest wyłącznie przejawem przytoczenia podstaw

skargi oraz ich uzasadnienia. Tymczasem wymagania przewidziane w pkt 2 i 3 art.

4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi,

różne funkcje (v. postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 41/06, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 26 lipca 2006 r., IV CNP 68/06, niepubl.).

Ponadto nie została spełniona kolejna przesłanka, a mianowicie wynikająca

z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia,

że pozwanym nie przysługiwała skarga o wznowienie postępowania i dlatego

pozwane jej nie składały, a nadto że wyrok nie podlegał zaskarżeniu skargą

kasacyjną ze względu na wartość przedmiotu „sporu”. Takie sformułowanie nie jest

równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1,

poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie

pogłębionej argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia

2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.