IV CNP 121/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 121/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Kozłowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 kwietnia 2012 r.,

skargi J. F.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego

z dnia 14 lutego 2007 r.,

w przedmiocie odwołania syndyka masy upadłości Fabryki Urządzeń Chłodniczych

w B.

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. F. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 14 lutego 2007 r., wydanego w

postępowaniu o ogłoszenie upadłości Fabryki Urządzeń Chłodniczych w B., mocą

którego Sąd odwołał go z funkcji syndyka masy upadłości Fabryki Urządzeń

Chłodniczych w B. i syndykiem wyznaczył inną osobę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r., wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca

2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz.1037), zmienił się stan prawny

w zakresie dotyczącym skargi na niezgodność z prawem prawomocnego

orzeczenia. Według nowego stanu prawnego, przedmiotem skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

mogą

być

tylko

prawomocne

wyroki

kończące

postępowanie w sprawie, prawomocne postanowienia co do istoty sprawy

wydane w postępowaniu nieprocesowym, prawomocne postanowienia wydane

w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw

obcych oraz prawomocne postanowienia wydane w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub

ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Inne prawomocne

postanowienia, w tym postanowienia incydentalne, a także orzeczenia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, nie mogą być

przedmiotem skargi. Jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona

może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności

orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym,

bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 424 1b k.p.c.).

Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 4171 § 2 zd.1.k.c., z którego wynika, że

jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej można dochodzić odszkodowania bez

obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.

W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów przejściowych,

co oznacza, że od chwili wejścia w życie ustawy, zgodnie z zasadą bezzwłocznego

stosowania przepisu procesowego, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczeń innych niż wymienione w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. W myśl

art. 4248 k.p.c. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu, przeto na podstawie

powołanego przepisu Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.