IV CNP 121/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 121/06

POSTANOWIENIE

Dnia 17 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 23 września 2005 r.,

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego

B. Spółki z o.o. w S.

przeciwko Zakładowi Inżynierii Wodno - Ściekowej Z. L. i J. H. Spółce Jawnej w C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 stycznia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany - Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Z. L. i J. H. Spółka Jawna w

sprawie wytoczonej przeciwko niemu przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo – Handlowe B. Spółka z o. o. w S. o zapłatę, wniósł o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z

dnia 23 września 2005 r., oddalającego zażalenie pozwanego na postanowienie

Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 maja 2005 r., którym w nakazie zapłaty wydanym

przeciwko pozwanemu sprostowano oznaczenie pozwanego w ten sposób, że w

miejsce „Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Z. L. i J. H. Spółka Jawna w C.”

wpisano „Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Ze. L. i Je. H. Spółka Jawna w C”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia sądu przysługuje od prawomocnego

orzeczenia

sądu

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie

w

sprawie.

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu

pierwszej instancji w przedmiocie sprostowania orzeczenia wydanego przez ten

sąd nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu

art. 4241 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r.,

I CZ 60/00, niepubl., dotyczące art. 392 § 1 k.p.c. w brzmieniu wówczas

obowiązującym). Na postanowienie takie skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje i na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c. podlega odrzuceniu.

Należy zauważyć, ze postanowienie o sprostowaniu orzeczenia sądu nie ma

bytu samoistnego. Rezultatem sprostowania orzeczenia jest nadanie mu treści

wynikającej z postanowienia o sprostowaniu. Jeżeli takie orzeczenie jest niezgodne

z prawem, to służy od niego skarga o stwierdzenie tej niezgodności.

Gdyby nawet skarga wniesiona przez pozwanego była dopuszczalna, to i tak

podlegałaby

odrzuceniu

dlatego,

że

nie

spełnia

wszystkich

wymagań

przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 4248 § 1 k.p.c.). Nie zawiera ona

bowiem przytoczenia jej podstaw (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.). W skardze jest

wskazany przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

co stanowi konieczny element skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, przewidziany w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. Jest to

jednakże element skargi różny od przytoczenia podstaw skargi (art. 424 5 § 1 pkt 2

k.p.c.). Przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne może być

tym przepisem, którego naruszenie stanowi podstawę skargi, ale nie zawsze musi

tak być.

Z wymienionych względów należało postanowić, jak w sentencji.

db