IV CNP 120/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 120/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa J.K.

przeciwko G.M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 grudnia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy

w O. odrzucił apelację powoda J.K. wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w P. z

dnia 15 maja 2006 r. w części oddalającej jego powództwo przeciwko G.M. o

zapłatę.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia

powód zarzucił, że Sąd odwoławczy błędnie przyjął, iż jego apelacja podlegała

odrzuceniu na podstawie art. 1302 § 3, 373 oraz art. 370 k.p.c. w brzmieniu

obowiązującym od dnia 2 marca 2006 r. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 149

ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398) w sprawie niniejszej miały zastosowanie dotychczasowe

przepisy o kosztach sądowych, skoro została ona wszczęta przed dniem wejścia

w życia tej ustawy, a „zagadnienie” dotyczące wysokości, trybu ustalania oraz

terminów uiszczania tych kosztów „miało miejsce wyłącznie przed zakończeniem

toczącego się postępowania przed sądem pierwszej instancji”. W konsekwencji,

chociaż uiszczenie wpisu od apelacji przez powoda reprezentowanego przez

adwokata nastąpiło po upływie terminu do jej wniesienia, to jednak było skuteczne,

gdyż nie uchybiło terminowi zakreślonemu w wezwaniu Sądu pierwszej instancji.

Wezwanie strony do uzupełnienia wpisu od apelacji, jak stwierdził skarżący, było

zaś zgodne z treścią przepisów art. 16 i 17 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych z dnia 13 czerwca 1967 r. (tekst jedn. - Dz. U. 2002, Nr 9,

poz. 88 ze zm.), a także art. 370 i 370 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed

dniem 2 marca 2006 r. Według skarżącego szkodą, jakiej doznał on na skutek

wydania zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu apelacji była utrata odsetek za

zwłokę, których zapłaty dochodził w niniejszym procesie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga powoda jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy na skutek jego wydania

stronie została wyrządzona szkoda. W sprawie niniejszej skarżący wniósł skargę

od prawomocnego postanowienia odrzucającego jego apelację. Postanowienie

to zostało wprawdzie wydane przez Sąd drugiej instancji i zakończyło

postępowanie w sprawie, lecz brakuje mu zasadniczej cechy, której występowanie

warunkuje dopuszczalność wskazanej skargi. Wydanie tego orzeczenia nie

wyrządziło skarżącemu szkody.

Odrzucenie apelacji spowodowało, że powód utracił jedynie możliwość

poddania kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji przez sąd odwoławczy, a droga

do dalszego rozpoznania sprawy została, co do zasady, definitywnie zamknięta.

Wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 maja 2006 r. stał się prawomocny i także

obecnie, w niniejszym postępowaniu ze skargi, nie jest dopuszczalne badanie jego

prawidłowości. Weryfikacja przyjętego przez powoda założenia, że jego apelacja

zostałaby uwzględniona nie jest więc możliwa. W postępowaniu ze skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest rolą Sądu

Najwyższego zastępowanie sądu odwoławczego i rozstrzyganie, jakie orzeczenie

należało wydać, gdyby apelacja powoda nie została odrzucona (por. uzasadnienie

postanowienia SN z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06, Biul. SN 2006, nr 10, s. 14

oraz postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CNP 79/05, nie publ.). Tylko

zaskarżenie wskazanego

wyroku w drodze skargi o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem umożliwiłoby dokonanie oceny jego prawidłowości.

Skarżący musiałby jednak wykazać, że zachodzą przesłanki, o których mowa

w art. 4241 § 2 k.p.c.

Powód wnosząc skargę od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 9 sierpnia 2006 r. stwierdził, że na skutek wydania tego orzeczenia

została mu wyrządzona szkoda, gdyż utracił należne od pozwanej odsetki za

zwłokę. Uszło jednak uwadze skarżącego, że źródłem tak określonej szkody

nie mogło być wydanie postanowienia o odrzuceniu apelacji, a jedynie wydanie

wyroku oddalającego jego powództwo. Tylko bowiem pomiędzy wydaniem

tego wyroku, a wystąpieniem wskazanej przez powoda szkody mógł w sprawie

niniejszej zachodzić adekwatny związek przyczynowy, który stanowi jedną

z zasadniczych przesłanek odpowiedzialności za jej wyrządzenie (art. 361 k.c.).

Nawet więc, gdyby okazało się, że zaskarżone przez powoda postanowienie

było wadliwe i niezgodne z prawem, okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla

oceny, czy powód rzeczywiście doznał wskazanej przez niego szkody.

W konsekwencji, ponieważ zaskarżone postanowienie o odrzuceniu

apelacji nie mogło być źródłem szkody, o jakiej mowa w art. 4241 § 1 k.p.c.,

skargę powoda należało z tego względu odrzucić na podstawie art. 4248

§ 1 k.p.c.