IV CNP 12/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 12/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 29 grudnia 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. K. – S. i J.

K.- S.

przeciwko Produkcja i Handel Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w S.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 r., Sąd Okręgowy oddalił apelację

powodów J. K.-S. i J. K.-S. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2010 r.,

oddalającego powództwo skierowane przeciwko pozwanej „Produkcja i Handel”

Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o pozbawienie wykonalności tytułu

wykonawczego w postaci bliżej określonego nakazu zapłaty.

Powyższy

wyrok

Sądu

Okręgowego

powodowie

zaskarżyli

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W skardze

podnieśli niezgodność wyroku z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 552 k.s.h.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale

wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie

przepisów

prawa,

uprawdopodobnienie

z

którym

zaskarżone

orzeczenie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

jest

niezgodne,

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz

wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde

z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy

wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być, zatem

spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia 2005 r., III CNP 21/05,

nie publ.).

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać przytoczenie jej podstaw

oraz ich uzasadnienie a nadto wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne. Stosownie zaś do treści art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

skarżący musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że

wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe. Polega to na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób

wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia

i przekonującym uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

28 czerwca 2011 r. I CNP 16/11, nie publ.; z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt

III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140.). Skarżącego obciąża

obowiązek przedstawienia analizy prawnej wszystkich przepisów dotyczących

środków prawnych, które mogłyby prowadzić do wzruszenia wyroku, których

zastosowanie jest jednak niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie

mogłoby odnieść skutku (zob. też postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r.,

sygn. akt I CNP 108/08, nie publ.). W konsekwencji wymaganie przewidziane w art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione, jeżeli jak to jest w niniejszej skardze,

powodowie ograniczyli się do stwierdzenia, że nie jest możliwe wzruszenie wyroku

z użyciem innych środków prawnych (w tym przypadku skargi kasacyjnej) z uwagi

na wartość przedmiotu zaskarżenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

12 sierpnia 2009 r. II CNP 50/09, nie publ.). Trzeba też podkreślić, ze zgodnie

z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga powinna zawierać uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.

W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że ten element konstrukcyjny

skargi powinien obejmować nie tylko wskazanie na istnienie szkody i określenie

zdarzenia,

które

ją

spowodowało,

ale

także

uprawdopodobnienie

jej

dotychczasowego rozmiaru (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2010 r.,

I CNP 35/10, nie publ.; postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 2009 r., I CNP 11/09,

niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 września 2008 r., I CNP 63/08, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 21 lipca 2008 r., I CNP 44/08, niepubl.; postanowienie SN

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141; postanowienie SN

z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). Również ten element

skargi nie został skonstruowany zgodnie ze wskazanymi wymaganiami.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie 4248 § 1 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji.