IV CNP 119/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 119/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 9 września 2009 r.,

w sprawie z powództwa E. N., B. N.,

przeciwko Gminie N.

o wydanie i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 marca 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

A. B. i M. M.

Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia podlega odrzuceniu. W doktrynie nie budzi wątpliwości, że poza

wyjątkowym przypadkiem przewidzianym w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga przysługuje

od prawomocnego orzeczenia sądu II instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.). Chodzi przy

tym o to, aby skarżący wykorzystał zwykłe środki zaskarżenia, ponieważ

instancyjna kontrola orzeczenia ma służyć wyeliminowaniu wadliwych orzeczeń,

zanim wyrządzą one szkodę. Skarżący musi przy tym w skardze wykazać,

że składa skargę, ponieważ orzeczenie nie mogło i nie może być zaskarżone

w innym trybie. Ma przy tym znaczenie to, która strona wykorzystała zwykłe środki

zaskarżenia. W tej sprawie zaskarżono wprawdzie wyrok sądu II instancji, który

rzeczywiście jest prawomocny, to nie jest bez znaczenia, że skarżący

w rzeczywistości

nie

wykorzystał

przysługujących

mu

środków

prawnych,

choć bowiem mógł, to nie złożył apelacji od wyroku sądu I instancji. Tymczasem

sąd II instancji nie uchylił wyroku sądu I instancji, ale oddalił apelację powodów.

Należy zatem stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponieważ nie wykorzystał

on przysługujących mu zwykłych środków zaskarżenia, mianowicie nie wniósł

apelacji od wyroku sądu I instancji. Ponadto trudno uznać, że w treści złożonej

skargi podano przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje niezgodne.

Wskazano bowiem jedynie szereg przepisów, które, jak to ujął skarżący, naruszono

przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Są to więc wyłącznie podstawy skargi, lecz

już nie przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c. orzekł, jak w sentencji.