IV CNP 118/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 118/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 2 lutego 2010 r.,

w sprawie z wniosku J. C.

przy uczestnictwie M. S. i K. S.

o ustalenie sposobu korzystania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lutego 2012 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala wniosek uczestników o zasądzenie kosztów

postępowania ze skargi.

Uzasadnienie

Wnioskodawca J. C. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 lutego 2010 r. oraz

poprzedzającego go postanowienia Sądu pierwszej instancji, wydanych w sprawie

o ustalenie sposobu korzystania z budynku mieszkalnego. Według skarżącego,

orzeczenia te zapadły „z naruszeniem podstawowych zasad postępowania

cywilnego, jak również prawa do własności (art. 4241 § 2 k.p.c.)”.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Artykuł

4245

§

k.p.c.

określa

wymagania

konstrukcyjne

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia; brak każdego

z elementów konstrukcyjnych skargi stanowi samodzielną i wystarczającą

podstawę odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Przy najbardziej korzystnym dla skarżącego odczytywaniu skargi można

dopatrzyć się w niej przytoczenia podstaw skargi i wskazania przepisu, z którym

orzeczenie jest niezgodne, czyli spełnienia wymagań określonych w art. 424 5 § 1

pkt 2 i 3 k.p.c.

Skarga nie czyni natomiast zadość wymaganiom przewidzianym w art. 4245

§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Stwierdzenie przez skarżącego, że niemożność ustalenia proponowanego

zakresu korzystania z nieruchomości „powoduje stan zagrażający wystąpieniu

szkody w każdym czasie w następstwie ograniczonej możliwości korzystania ze

swojej

nieruchomości

w

tym

budynku”

nie

stanowi

uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. już choćby z tej

przyczyny, że na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że poniósł

konkretny uszczerbek majątkowy, a nie przewidywania, że uszczerbek może

wystąpić w przyszłości, i to w nieokreślonej wysokości (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110).

Odnośnie do przesłanki określonej w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., to skarżący

odniósł się jednocześnie, a więc wewnętrznie sprzecznie, do dwóch alternatywnych

okoliczności, a zarazem – żadnej z nich nie wykazał. W skardze nie przedstawiono

żadnych prawnych argumentów mogących uzasadnić wystąpienie „wyjątkowego

wypadku”, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Ograniczenie się do stwierdzenie,

że wnioskodawca „nie ma możliwości wzruszenia w/w orzeczeń w drodze

wykorzystania innych środków prawnych” nie spełnia wymagania wykazania, że

wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17).

Z omówionych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

Wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi nie

został uwzględniony, jako złożony wraz z wnioskiem o jej oddalenie.

md