IV CNP 114/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 114/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania J. C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 25 kwietnia 2008 r., w sprawie z wniosku M. R.

przy uczestnictwie J. C., K. B.

i A. Z.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 marca 2011 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania J. C. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 25 kwietnia

2008 r. wydanego w sprawie o nabycie własności nieruchomości przez

zasiedzenie, wskazując, że zaskarżenie tego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż postępowanie dotyczyło sprawy

majątkowej o wartości przedmiotu sporu 30.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

została wniesiona przed zmianą przepisów dotyczących tego rodzaju środka

procesowego wynikającą z ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks

cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem

września

2010

r.

międzyczasowych w sprawie

Wobec

znajdowały

postępowania

cywilnego w brzmieniu

pozostawała

bez

wpływu

braku

na

tej

zastosowanie

nadanym

ocenę

w

tą

ustawie

przepisów

przepisy

Kodeksu

ustawą.

dopuszczalności

Okoliczność

skargi,

ta

zważywszy,

że przesłanki, które o niej decydują, nie uległy zmianie.

Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie uczestnikowi

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących uczestnikowi środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Jeżeli uczestnik (strona) miał możliwość wzruszenia orzeczenia przy pomocy

innych środków procesowych, to według art. 4248 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wbrew wadliwemu założeniu skarżącego, na które pośrednio wskazuje

powołanie się przez niego na majątkowy charakter sprawy wraz z określoną

wartością przedmiotu zaskarżenia jako przeszkodę we wzruszeniu orzeczenia

Sądu drugiej instancji, podlegało ono zaskarżeniu skargą kasacyjną. Zgodnie z art.

5191 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa rzeczowego skarga kasacyjna

przysługuje

uczestnikom,

o

ile

przepis

szczególny

nie

stanowi

inaczej.

W odniesieniu do spraw o zasiedzenie, które zaliczają się do spraw zakresu prawa

rzeczowego, ustawodawca przepisu takiego nie wprowadził.

Zważywszy zatem, że od postanowienia Sądu Okręgowego przysługiwała

uczestnikowi skarga kasacyjna, a nie zostały wykazane okoliczności przewidziane

w art. 5191 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

prawomocnego orzeczenia, jako niedopuszczalna, została odrzucona na podstawie

art. 4248 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.