IV CNP 113/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 113/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w B.

z dnia 15 kwietnia 2011 r., w sprawie z powództwa Komunalnego Zakładu

Komunikacyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N.

o zapłatę kwot: 15.854,22 zł; 26.236,51 zł; 15.437,98 zł; 16.792,23 zł;

27.426,04 zł; 25.603,47 zł; 27.947,02 zł oraz 26.723,92 zł,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lutego 2012 r.,

1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc

osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania przed

Sądem Najwyższym związanego z wniesieniem skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4241 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje wyłącznie wtedy, gdy przez wydanie

kwestionowanego

orzeczenia

wyrządzono

szkodę.

Tymczasem,

co

trafnie

wskazano w odpowiedzi na skargę, w treści skargi wskazano jedynie hipotetycznie,

że takie orzeczenie może spowodować, iż pozwany i inni kontrahenci powoda

wystąpią przeciwko niemu z roszczeniami o zapłatę. Oznacza to, że w chwili

wniesienia skargi szkoda w ogóle jeszcze nie wystąpiła. Skarga jest zatem

niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto należy jeszcze zwrócić uwagę, że

wbrew

twierdzeniom

skarżącego

w

sprawie

nie

zachodzi

nieważność

postępowania. Po pierwsze, nie pozbawiono skarżącego możliwości obrony swych

praw – przy przyjęciu, że wniesione przez niego sprawy połączono do wspólnego

rozstrzygnięcia, choć nie zgadza się on z rozstrzygnięciem jedynie niektórych

spraw, to wciąż może skarżyć łączny wyrok, tyle że np. w części. Po drugie,

postępowanie nie jest nieważne ze względu na orzekanie w I i II instancji przez

tego samego sędziego. Analiza akt sprawy dowodzi, że orzekali różni sędziowie,

a jedynie sędzia II instancji w toku rozpatrywania sprawy w I instancji wydał

postanowienie o uznaniu sądu II instancji za niewłaściwy.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

md