IV CNP 111/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 111/08

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości „W.”

przeciwko J.K.

o odszkodowanie w kwocie 30. 765,86 zł.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 stycznia 2009 r.,

1. odrzuca skargę,

2. oddala

wniosek

powoda

o

zasądzenie

postępowania wywołanego wniesioną skargą.

kosztów

Uzasadnienie

Pozwany J.K. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 21 czerwca 2008 r.

Skarga

podlega

odrzuceniu

z

następujących

powodów:

Skarga

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części

określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„w y k a z a n i e, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Niniejsza skarga nie

wypełnia obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżący ograniczył się

bowiem jedynie do stwierdzenia, że brak jest podstaw do złożenia skargi

o wznowienie postępowania oraz skargi kasacyjnej.

Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Dodać należy, że powołany w skardze art. 278 § 1 k.p.c., nie może być

„przepisem, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne” (art. 4245 § 1 pkt 3

k.p.c.) wskutek niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Sąd II instancji

odmawiając dopuszczenia – zgłoszonego przez stronę - dowodu z opinii biegłego

stosuje art. 217 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., natomiast dopuszczając taki dowód

z urzędu

stosuje

art.

zd.2

k.p.c.

w

zw.

z

art.

§

k.p.c.

Niedopuszczając dowodu (na wniosek, z urzędu) sąd może spowodować wydanie

orzeczenia, które będzie niezgodne z art. 217 § 2 lub art. 232 zd. 2 k.p.c., nie zaś

z art. 278 k.p.c., który wyjaśnia jedynie w jakim wypadku („w wypadkach

wymagających wiadomości specjalnych”) dowód ten może zostać przeprowadzony

oraz

reguluje

tryb

postępowania

sądu

przed

podjęciem

postanowienia

o dopuszczeniu takiego dowodu, nie zaś w przypadku jego niedopuszczenia.

Oddalając wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi,

Sąd Najwyższy miał na uwadze, że jego pismo procesowe, mające stanowić

odpowiedź na skargę, zostało wniesione po upływie dwutygodniowego terminu

przewidzianego dla podjęcia tego rodzaju czynności (art. 398 7 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 42412 k.p.c.) Pismo to nie mogło być zatem za taką odpowiedź uznane

(art. 167 k.p.c.), co wykluczało przyznanie zwrotu kosztów wiążących się z jej

sporządzeniem i wniesieniem.