IV CNP 11/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 11/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty

Sądu Rejonowego w E. z dnia 23 sierpnia 2004 r., sygn. akt I Nc (…),

w sprawie z powództwa W. P.

przeciwko E. D.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2008 r.,

1. odrzuca skargę;

2. oddala wniosek radcy prawnego G. B. o przyznanie od Skarbu Państwa

nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Pozwany

E.

D. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd

Rejonowy w E. dnia 23 sierpnia 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., termin do wniesienia skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

wynosi

dwa

lata

od

uprawomocnienia się orzeczenia. W niniejszej sprawie nakaz zapłaty wydano dnia 23

sierpnia 2004 r. i został on (wraz z odpisem pozwu) odebrany przez pozwanego dnia 6

września 2004 r. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru z

podpisem pozwanego, a więc nie jest prawdą, że z nakazem zapoznał się on dopiero w

grudniu 2005 r. W konsekwencji upłynął termin do złożenia skargi, która została

wniesiona dnia 22 listopada 2007 r.

Oddalając wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie od Skarbu Państwa

nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Najwyższy uznał, że

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesiona

przez radcę prawnego ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych po

upływie terminu, nie jest „udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 15

rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej

przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), za

którą

koszty

ponosi

Skarb

Państwa

(zob.

odpowiednio

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178).

Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.