IV CNP 109/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 109/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi wierzyciela Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z wniosku wierzycieli

przy uczestnictwie G. Spółki z o.o.

z udziałem nabywcy B.P.

o egzekucję z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 sierpnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w K. przysądził

własność objętej egzekucją nieruchomości na rzecz B.P. Postanowieniem z dnia 2

czerwca Sąd ten sporządził plan podziału sumy uzyskanej z tej egzekucji w kwocie

843 012 zł. Zarzuty co do tego planu Sąd Rejonowy w K. częściowo uwzględnił

postanowieniem z dnia 22 września 2006 r.

Zażalenie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od tego

ostatniego orzeczenia Sąd Okręgowy w R. oddalił postanowieniem z dnia 1 grudnia

2006 r.

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w skardze z dnia

8 stycznia 2007 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub

mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia

spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia

sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego

podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa

człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod

warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już

dopuszczalna.

Ustawodawca wśród wymagań konstrukcyjnych tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w art. 424 5 § 1 k.p.c., nałożył na

skarżącego obowiązek wskazania czy zaskarża orzeczenie w całości, czy też

w części. Wniesiona skarga nie zawiera tego elementu, co już może stanowić

podstawę do jej odrzucenia (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136).

Wymaganie wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie jest spełnione jeżeli skarżący bez przeprowadzenia

analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 §

1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r.,

l CNP 5/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17 i z dnia 28 października 2005 r., V CNP

13/05, LEX 186765). Nawet niedopuszczalność środków prawnych nie zwalnia

skarżącego od przedstawienia w tej materii jurydycznego wywodu. Wniesiona

skarga nie spełnia więc także i tego wymagania.

Poza tym skarga od której - jak w omawianym wypadku - nie została

uiszczona opłata stała w prawidłowej wysokości podlegała odrzuceniu a limine na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2

k.p.c.).