IV CNP 107/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 107/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania D. J. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie z wniosku C. P. i /…/

o dział spadku po M. P. i W. P. i zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lutego 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym

wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 424 5 § 1 k.p.c.

Art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do

uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez

skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej

odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Należy do nich między

i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne

oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarżący D. J. P. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r. ograniczył się do

stwierdzenia, że w sprawie nie było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej z uwagi

na wartość przedmiotu sporu, a skarżący został praktycznie wywłaszczony i doznał

stąd szkody. Nie stanowi to spełnienia wymogów określonych w art. 424 5 § 1 pkt 4 i

5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że

samo wskazanie

przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie

odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było

możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane

jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że

skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy

pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o

braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych

przepisów

prawa.

Podobnie obowiązek

uprawdopodobnienia

szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie może

ograniczać się do wskazania potencjalnego źródła szkody.

Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia

w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego

przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały

naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem

jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarga wniesiona

w odniesieniu do postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2011 r.

powyższego wymogu nie spełnia.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c.

jw