IV CNP 105/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 105/08

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa J.B. i A.B.

przeciwko T.M.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 stycznia 2009 r.,

odrzuca skargę i oddala wniosek o przyznanie kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w postępowaniu wywołanym skargą.

Uzasadnienie

Pozwany T.M. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w O. z dnia 19 lutego 2008 r.

Skarga podlega odrzuceniu z następujących powodów :

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, zwłaszcza w sytuacji, gdy zarzucił

nieważność postępowania, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek

prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia. Niniejsza skarga nie wypełnia obowiązku nałożonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c. Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „brak jest

ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto

zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną”.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

powinna

zawierać

ponadto

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 § 1 pkt

4 k.p.c.). Obowiązek uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym

orzeczeniem zostaje spełniony, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie

znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem

a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale

ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie

o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd

Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich

powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody.

W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego

rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo

wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego stanowią o szkodzie, która

w istocie nie zaistniała.

Skarżący

nie

uprawdopodobnili

w

skardze

wyrządzenia

szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt

4 k.p.c.).

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Wobec tego, że skarga sporządzona została sprzecznie z zasadami

profesjonalizmu, należało oddalić wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej

skargi. W judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego czynności adwokata

ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie

uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie

SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).