IV CNP 104/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 104/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi powodów B. W. – D., A. D., E. D., B. T. i Z. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w L.

z dnia 9 marca 2010 r., w sprawie z powództwa A. G., B. W. – D., A. D., E. D., B. T.

i Z. T.

przeciwko Międzyosiedlowej Spółdzielni Mieszkaniowej MSM w L.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lutego 2012 r.,

1. odrzuca skargę

2. nie obciąża powodów kosztami postępowania skargowego

na rzecz strony pozwanej.

Uzasadnienie

Powodowie – /…/ wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, tj. Sądu Okręgowego w L. z dnia 9

marca 2010 r.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może zostać wniesiony w ściśle

określonych w ustawie przypadkach.

Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnych orzeczeń Sądu drugiej

instancji, jednak w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji

kończącego

postępowanie

w

sprawie,

jeżeli

strona

nie

skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych

(art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.). W takiej sytuacji niezgodność orzeczenia Sądu pierwszej

instancji z prawem musi mieć charakter kwalifikowany, a zatem może wynikać

jedynie

z naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Jak wskazano

w judykaturze wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2, należy

skonkretyzować i uprawdopodobnić (postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r.,

I CNP 21/08, niepubl.).

W rozpoznawanej sprawie, powodowie wnieśli apelację od orzeczenia

wydanego przez Sąd pierwszej instancji, która jednak została odrzucona, albowiem

powodowie nie uiścili w zakreślonym terminie opłaty od apelacji. Taka sytuacja nie

stanowi „wyjątkowego wypadku” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. i wbrew ocenie

skarżących nie uzasadnia poglądu o pozbawieniu powodów prawa do sądu.

Powodowie nie uiścili opłaty od apelacji, kwestionując zasadność jej pobierania,

mimo że wraz z zobowiązaniem do uiszczenia opłaty od apelacji, zostali pouczeni

o skutkach nieuczynienia zadość zobowiązaniu Sądu, a to odrzuceniu apelacji.

W takiej sytuacji nie można mówić, że w sprawie zachodzi szczególny wypadek

uzasadniający żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia Sądu

pierwszej instancji. Należało także uwzględnić, że niezależnie od sposobu

prowadzenia postępowania poprzedzającego odrzucenie apelacji postanowienie

w tym przedmiocie podlegało zaskarżeniu. Powodowie skorzystali z takiej

możliwości, a ich zażalenia Sąd Apelacyjny oddalił postanowieniem z dnia 7

września 2010 r. Nie można zatem przyjąć, że powodowie zostali pozbawieni

dostępu do instancji odwoławczej.

Z uwagi na powyższe, stosownie do treści art. 424 8 § 2 k.p.c., skargę

należało odrzucić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102

k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c.

md