IV CNP 104/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 104/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt V Ca (…),

w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.

przeciwko R. S., Z. S. oraz małoletnim K. S.

i J. S.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Miasta M.

o eksmisję i odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Strona powodowa – Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w W. wniosła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

Siedlcach z dnia 27 stycznia 2009 r. oddalającego jej apelację wniesioną od wyroku

Sądu Rejonowego w M. z dnia 24 października 2008 r., którym oddalone zostało

powództwo o eksmisję i określenie odszkodowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy sposób.

Środek ten dotknięty jest nieusuwalnym brakiem dwóch zasadniczych elementów

konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak choćby jednego z elementów

wymienionych w tym przepisie stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP

86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

W skardze strona powodowa nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania

zaskarżonego skargą wyroku została jej wyrządzona szkoda majątkowa (art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez stronę wnoszącą

skargę oświadczenia, że szkoda taka wystąpiła, wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru oraz

związku przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a

szkodą, a także na powołaniu lub przedstawieniu dowodów lub innych środków

uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie (por. postanowienia SN z dnia 23

marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz. 8 oraz z dnia 31 stycznia 2006

r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Skarga tak określonemu wymaganiu

nie czyni zadość. Strona powodowa stwierdziła w skardze, że na skutek oddalenia

powództwa pozwani nadal zajmują przydzielony im lokal, nie regulując w całości opłat

za korzystanie z tego lokalu i w konsekwencji sama musiała ponosić koszty utrzymania

lokalu, których wysokość po odliczeniu kwot ściągniętych od pozwanych w wyniku

przeprowadzonej egzekucji – według obliczeń strony – wynosi 4.632,10 zł. Skarżąca

twierdziła także, że na skutek oddalenia powództwa została pozbawiona możliwości

dochodzenia od gminy odszkodowania za niewskazanie lokalu socjalnego dla

pozwanych i zrekompensowania poniesionej szkody, oraz że utraciła możliwość

przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie.

Nieuiszczanie opłat związanych z korzystaniem z lokalu przez pozwanych nie

może być uznane za szkodę spowodowaną przez wydanie wyroku, o której mowa w art.

4241 § 1 k.p.c. Jeśli chodzi o stanowisko skarżącej o pozbawieniu jej na skutek wydania

zaskarżonego wyroku możliwości zrekompensowania doznanej szkody, a także

możliwości przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie, wystarczy powiedzieć, że

pozostało ono bez dalszego rozwinięcia. W skardze nie przedstawiono jakiejkolwiek

argumentacji, która bliżej wyjaśniałaby stanowisko strony w tym zakresie oraz

uwiarygodniałaby je w dostateczny sposób. Ograniczenie się przez skarżącą do jego

zaprezentowania było niewystarczające dla spełnienia wymagania, o którym mowa art.

4245§ 1 pkt 4 k.p.c.

Skarga nie czyni także zadość wymaganiu określonemu w art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów

tego szczególnego środka procesowego. W skardze wskazano jedynie, że ze względu

na wartość przedmiotu zaskarżenia stronie od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego

w Siedlcach nie przysługuje skarga kasacyjna. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

judykatury Sądu Najwyższego odniesienie się wyłącznie do wskazanego środka

zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek przeanalizowania

wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby ewentualnie

wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku (np. skargi o wznowienie

postępowania)

i

przedstawienia

w tym

zakresie

stosownych

wniosków (por.

postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z

dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.