IV CNP 102/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 102/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi dłużnika

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w E.

z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt [...],

z wniosku wierzycieli [...]

z udziałem dłużnika MP

o egzekucję świadczeń pieniężnych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lipca 2007 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Dłużnik MP wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 maja 2006 r.,

którym oddalone zostało jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w I. z

dnia 4 stycznia 2006 r. o przysądzeniu własności.

Skarga dłużnika jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada ta

nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.

Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się przez skarżącego

zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym,

czy też zażaleniowym (por. m. in. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r.,

I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ

113/00, nie publ.). Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności

postulacyjnej czyni skargę tę niedopuszczalną. Za taką więc należało uznać skargę

dłużnika jako wniesioną przez niego osobiście i z tej przyczyny odrzucić.

Wobec powyższego ocena spełnienia pozostałych przesłanek, od których

zależy dopuszczalność skargi, stała się bezprzedmiotowa, gdyż wyniki tej oceny nie

mogły mieć już wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy skargę dłużnika odrzucił, przyjmując za

podstawę rozstrzygnięcia art. 4248 § 1 k.p.c.