IV CNP 1/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 1/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi powoda J.L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn.[...],

w sprawie z powództwa J.L., D.L., K.L., A.K. i małoletniej K.L.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta G.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – K.R.

o ustalenie wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu

oraz ustalenie istnienia stosunku najmu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powoda J.L. na rzecz pozwanego

kwotę 300 (trzysta) zł tytułem kosztów procesu.

Uzasadnienie

Powód

J.L.

wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 kwietnia 2008 r.

Wyrokiem

tym

Sąd

Okręgowy

oddalił

apelację

pięciorga

powodów

od

niekorzystnego dla nich wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 października

2007 r., oddalającego ich powództwo, skierowane przeciwko

pozwanemu

Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta G. o ustalenie, że z dniem 10 lipca

2002 r. wstąpili z mocy prawa w stosunek najmu lokalu mieszkalnego przy ul. E. w

G. W skardze powód zarzucił, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało

z naruszeniem art. 57a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. prawo lokalowe

(tekst jedn. Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy

z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2005, Nr 31, poz. 266

ze zm.) w zw. z art. 36 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października

1990 r., a także z naruszeniem przepisów postępowania – art. 365 k.p.c. i art. 382

§ 2 k.p.c., mającym wpływ na jego treść. Skarżący wskazał, że ze względu na

wartość przedmiotu sporu zmiana lub uchylenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie były możliwe. Stwierdził też, że w wyniku wydania

wyroku powodowie ponieśli szkodę polegającą na pozbawieniu ich najmu lokalu,

a nadto dzierżawca nieruchomości domaga się od nich zapłaty za bezumowne

korzystanie z lokalu.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać szereg elementów

konstrukcyjnych. Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powoda nie ma wszystkich koniecznych składników.

Nie zawiera wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie

jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przedstawione w jej treści zarzuty – co

wprost wynika z użytych sformułowań - stanowią przytoczenie podstaw skargi,

tymczasem sprecyzowanie, z którym przepisem prawa orzeczenie jest niezgodne

jest odrębnym obowiązkiem sformułowanym w ustawie, wymagającym osobnego

ujęcia w skardze (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r.,

III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).

W skardze nie znalazł się także kompleksowy wywód wyjaśniający, dlaczego

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Powód ograniczył się do stwierdzenia, że wartość przedmiotu

sporu wyklucza wniesienie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie wyczerpuje

jednak katalogu środków, z których ewentualnie może skorzystać strona.

W skardze nie ma jednak rozważań na temat przyczyn niedopuszczalności złożenia

np. skargi o wznowienie postępowania.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw.

z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.