IV CK 771/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CK 771/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Stanisław Dąbrowski (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Urzędu Dozoru Technicznego w W.

przeciwko Z. W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2005 r., kasacji strony

powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VIII

Ca (…),

oddala kasację.

Uzasadnienie

Urząd Dozoru Technicznego w W. wystąpił z powództwem przeciwko Z. W. o

zasądzenie kwoty 13.102,75 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 22 stycznia 2003

r. Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. zasądził od pozwanego na

rzecz powoda kwotę 2.709 złotych z odsetkami. W pozostałej części oddalił powództwo.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód jest państwową jednostką organizacyjną. Ustawa

nakłada

na

niego

obowiązek

wykonywania

określonych

czynności,

zaś

na

przedsiębiorcę obowiązek poddania posiadanych przez niego urządzeń dozorowi.

Wysokość należności z tego tytułu określają przepisy rozporządzeń Ministra

Gospodarki. Zdaniem Sądu Rejonowego z faktu nałożenia przez ustawodawcę na

określone podmioty konkretnych obowiązków, nie wynika, że więzy łączące podmioty

nie mają charakteru więzów cywilnoprawnych, a czynności wykonywane przez powoda

mają charakter działań władczych. Strony zawarły umowę, której przedmiotem było

świadczenie przez powoda na rzecz pozwanego usług. Za taką oceną stosunku

prawnego stron przemawia okoliczność, że powód nie wydał decyzji co do

przysługujących mu opłat, lecz wystawił faktury, wskazując w nich za jakie czynności

ustalił należność oraz w jakim terminie należności powinny być przez pozwanego

uiszczone. Posiłkowo za taką oceną więzi łączącej strony przemawia zdaniem Sądu

Rejonowego treść rozporządzenia Ministra Gospodarki określająca wysokość opłat. W §

5 i 6 rozporządzenia z dnia 10 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1025) i § 6

rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1762) mówi się o

przedsiębiorcach jako zleceniodawcach.

Część roszczeń powoda uległa dwuletniemu przedawnieniu (art. 750 i 751 k.c.),

dlatego Sąd Rejonowy oddalił powództwo co do kwoty 10.393,75 zł.

Powyższy wyrok w części oddalającej powództwo został zaskarżony apelacją

przez powoda. Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 15 września 2004 r. oddalił

apelację. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sprawie

zachodzi dopuszczalność drogi sądowej. Zdaniem Sądu Okręgowego nałożenie przez

przepisy ustawy o dozorze technicznym obowiązku działań zmierzających do

bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych (art. 2 ust. 1 ustawy) i obowiązek

pobierania opłat za wykonane czynności (art. 34 ustawy), przy uwzględnieniu, że

przepisy prawa nie precyzują sposobu ich pobierania, sposobu dochodzenia

niezapłaconych należności oraz nie przewidują możliwości ich dochodzenia w trybie

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – wszystko to przemawia za

poglądem, że stosunek łączący strony jest stosunkiem cywilnoprawnym, który nawiązuje

się w chwili, kiedy konkretna czynność nadzoru zostaje wykonana, a powód sporządzi

fakturę stanowiącą podstawę zapłaty wymienionej w niej kwoty we wskazanym terminie,

tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd

Okręgowy

podzielił

pogląd

Sądu

Rejonowego,

że

nazywanie

przedsiębiorców zleceniodawcami w przepisach rozporządzeń Ministra Gospodarki

określających wysokość opłat za czynności nadzoru technicznego posiłkowo wspiera

trafność stanowiska, że strony zawarły umowę cywilnoprawną.

Biorąc pod uwagę, że wykonywanie czynności dozoru technicznego jest

świadczeniem usług Sąd Okręgowy uznał, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji

dwuletniego terminu przedawnienia roszczeń nie narusza art. 751 k.c.

W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego, opartej na podstawie naruszenia prawa

materialnego, powód zarzucił naruszenie art. 751 pkt 1 k.c., art. 750 k.c. oraz art. 55 1

k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 118 k.c. poprzez jego niezastosowanie,

art. 14 i art. 17 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122,

poz. 1321 ze zm.) poprzez przyjęcie, że badania kontrolne urządzeń podlegających

dozorowi technicznemu, przeprowadzane w celu wydania decyzji administracyjnej o

dopuszczeniu do eksploatacji lub odmowie dopuszczenia urządzenia do eksploatacji nie

są stadium postępowania administracyjnego, lecz wykonywane są na podstawie umowy

cywilnoprawnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.

U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wynika zasada, że urządzenia

techniczne objęte dozorem technicznym mogą być eksploatowane tylko na podstawie

decyzji zezwalającej na ich eksploatację. Przed wydaniem decyzji organ właściwej

jednostki

dozoru

technicznego

przeprowadza

badania

i

wykonuje

czynności

sprawdzające. Za czynności te pobierane są opłaty (art. 34 ustawy). Podobnie rzecz się

ma z dopuszczeniem do eksploatacji urządzenia technicznego po jego naprawie lub

modernizacji (art. 17 ustawy).

Zezwolenie na eksploatację urządzeń technicznych wymaga decyzji, nie ulega

więc wątpliwości, że ma charakter administracyjno-prawny i wydawane jest w

postępowaniu administracyjnym. Z tego względu nie mają zastosowania przepisy prawa

cywilnego ani postępowania cywilnego.

Nasuwać się może wątpliwość jak traktować wstępne badania i czynności

sprawdzające (art. 14 ust. 2 ustawy). Skarżący wywodzi w kasacji, że badanie

urządzenia przez jednostki dozoru technicznego jest elementem postępowania

administracyjnego i w związku z tym uważa, że do przedawnienia roszczenia o

uiszczenie opłaty stosuje się art. 118 k.c., a nie art. 751 pkt 1 k.c.

Należy zauważyć, że jeżeli przyjąć pogląd, że badania i czynności sprawdzające

są częścią postępowania administracyjnego, to w konsekwencji trzeba byłoby uznać

także, że obowiązek uiszczenia opłat za przeprowadzone badania i dokonane czynności

objęty jest stosunkiem administracyjno-prawnym, a nie cywilnoprawnym i zachodziłaby

niedopuszczalność drogi sądowej w zakresie dochodzenia tych opłat (art. 2 k.p.c.).

Zagadnienie czy stosować art. 118 k.c. czy art. 751 pkt 1 k.c. nie wchodziłoby w ogóle w

grę, gdyż przepisy kodeksu cywilnego nie mają zastosowania do stosunków

administracyjno-prawnych (art. 1 k.c.).

Jednakże, wyrażane w kasacji stanowisko nie jest trafne. W art. 14 ustawy

postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na

eksploatację urządzeń technicznych wyraźnie zostało oddzielone od czynności

wstępnych,

polegających

na

przeprowadzeniu

badań

i

dokonaniu

czynności

sprawdzających. Można więc uznać, że chociaż dokonanie czynności wstępnych jest

przesłanką postępowania administracyjnego, to czynności te nie mieszczą się w samym

postępowaniu administracyjnym i mają charakter cywilnoprawny. Za trafnością takiego

poglądu mocno przemawia argument, że ustawodawca nie określił sposobu pobierania i

dochodzenia opłat stanowiących wynagrodzenie za dokonane czynności wstępne.

Zakładając,

że

te

czynności

i

opłaty

za

nie

należą

do

dziedziny

prawa

administracyjnego, przy dochodzeniu opłat trzeba byłoby opierać się na stosowaniu

analogii, co nie wydaje się być do pogodzenia z konstytucyjną zasadą państwa

prawnego (art. 2 Konstytucji). Powstałoby niełatwe do rozwiązania zagadnienie.

Stanowisko Sądów obu instancji jest logiczne i wbrew twierdzeniom kasacji

jurydycznie poprawne. Przedsiębiorca i jednostka dozoru technicznego najpierw

zawierają umowę o przeprowadzenie badań urządzeń technicznych i wykonanie

czynności sprawdzających. Nawiązuje się stosunek cywilnoprawny. W ramach tego

stosunku jednostce dozoru technicznego należy się wynagrodzenie za przeprowadzone

badania i wykonane czynności sprawdzające w formie opłaty, której wysokość określa

rozporządzenie Ministra Gospodarki. Po wykonaniu umowy następuje dopiero faza

postępowania

administracyjnego,

w którym

decyzją

rozstrzygana

jest

kwestia

zezwolenia na eksploatację.

Przy przyjęciu, że jednostka dozoru technicznego przeprowadza badania

urządzeń technicznych i wykonuje czynności sprawdzające na podstawie umowy,

uprawnione jest pytanie, które przepisy kodeksu cywilnego mają zastosowanie do

przedawnienia roszczeń. Ogólny termin przedawnienia dla roszczeń o charakterze

majątkowym wynosi dziesięć lat (art. 118 k.c.). Jednakże mocą przepisów szczególnych

terminy przedawnienia mogą być regulowane odmiennie. Przepis art. 750 k.c. stanowi,

że do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje

się przepisy o zleceniu. Zdaje się nie ulegać wątpliwości, że umowa o przeprowadzenie

badań urządzeń technicznych i wykonanie czynności sprawdzających jest umową o

świadczenie usług. Zatem, do takiej umowy stosuje się przepisy o zleceniu. Jednym z

tych przepisów jest art. 751 pkt 1 k.c., dotyczący terminów przedawnienia roszczeń,

który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 118 k.c.

Zgodnie z art. 751 pkt 1 k.c. z upływem dwóch lat przedawniają się roszczenia o

wynagrodzenie za spełnione czynności, przysługujące osobom, które stale lub w

zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju. Zarzut

skarżącego co do naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 55 1 k.c. w kontekście

zastosowania

art.

pkt

k.c., oparty jest

na

nieporozumieniu. Pojęcia

przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 751 pkt 1 k.c. nie można utożsamiać z

przedsiębiorstwem w znaczeniu przedmiotowym, którego definicja zawarta jest w art.

551 k.c. Przez przedsiębiorstwo w rozumieniu omawianego artykułu należy rozumieć

prowadzenie

działalności

gospodarczej.

Przy

tym,

prowadzenie

działalności

gospodarczej nie jest konieczną przesłanką stosowania art. 751 pkt 1 k.c. Z treści tego

przepisu wynika bowiem, że dwuletnie przedawnienie dotyczy nie tylko roszczeń o

wynagrodzenie przysługujących osobom, które prowadzą działalność gospodarczą, ale

również

roszczeń

przysługujących

osobom

które

nie

prowadząc

działalności

gospodarczej, stale trudną się czynnościami danego rodzaju. Trudno byłoby

zakwestionować okoliczność, że powód stale trudni się przeprowadzaniem badań

urządzeń technicznych i wykonywaniem czynności sprawdzających. Nie są to przecież

okazjonalnie podejmowane czynności, gdyż wynikają z ustawowo określonych zadań

powoda. Trafnie więc Sąd Okręgowy uznał, że do oceny czy nastąpiło przedawnienie

roszczeń powoda ma zastosowanie art. 751 pkt 1 k.c., a nie art. 118 k.c.

Z powyższych względów na mocy art. 39312 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji wyroku.