IV CK 459/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CK 459/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko (…) Spółdzielni Mieszkaniowej "P.(...)" w K.

o uchylenie uchwały, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego

2005 r., kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2004 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w K. z dnia 25 września 1998 r. w ten sposób, że oddalił żądanie A. K.

uchylenia uchwały Zebrania Przedstawicieli Członków pozwanej (…) Spółdzielni

Mieszkaniowej „P.(…)” w K. z dnia 6 czerwca 1997 roku utrzymującej w mocy uchwałę

Rady Nadzorczej nr (…) z dnia 25 kwietnia 1996 r. wykluczającą powoda z grona

członków pozwanej. Sąd ustalił, że powód odpis tej uchwały wraz z uzasadnieniem

otrzymał najpóźniej w dniu 2 sierpnia 1997 r. W związku z tym termin do wniesienia

powództwa, według Sądu Apelacyjnego, upłynął 13 września 1997 r. Skoro więc powód

wniósł skutecznie pozew po jego opłaceniu dopiero w dniu 24 kwietnia 1998 r., czyli po

7 miesiącach od upłynięcia określonego terminu, proporcje pomiędzy długością terminu

(6 tygodni) a miarą opóźnienia (7 miesięcy) były nadmierne i dlatego też uzasadnione

było oddalenie powództwa, z powodu niedotrzymania terminu określonego w art. 42 § 3

Prawa spółdzielczego.

Kasacja powoda – oparta na podstawie pierwszej z art. 3931 k.p.c. – zawiera

zarzut naruszenia art. 42 § 3 prawa spółdzielczego i zmierza do zmiany zaskarżonego

wyroku przez oddalenie apelacji, bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustalenie

Sądu

Apelacyjnego,

że

skarżący

odpis

uchwały

zebrania

przedstawicieli wraz z uzasadnieniem otrzymał najpóźniej w dniu 2 sierpnia 1997 r.

oparte jest na domniemaniu faktycznym (art. 231 k.p.c.). Ustalenie tej treści może być

oparte na takim domniemaniu.

Domniemanie faktyczne bowiem polega na tym, że sąd na podstawie ustalenia

jednych faktów wnioskuje o istnieniu innych. Sąd ma w takim wypadku zupełną swobodę

wnioskowania na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania

dowodowego. Musi ono być jednak poprawne z punktu widzenia zasad logiki. Możliwe

jest więc dokonanie ustalenia na podstawie domniemania faktycznego wówczas, gdy

wniosek

taki

nasuwa

się

z

pewnością

lub

ze

szczególnie

dużą

dozą

prawdopodobieństwa, natomiast wniosek przeciwny nie ma w danych okolicznościach

żadnego uzasadnienia bądź też jest wysoce mało prawdopodobny.

Sąd Apelacyjny wniosek prowadzący do ustalenia, że skarżący odpis uchwały

zebrania przedstawicieli wraz z uzasadnieniem otrzymał najpóźniej w dniu 2 sierpnia

1997 r. wyciągnął na podstawie innych ustalonych faktów. Są nimi znajdująca się w

aktach członkowskich powoda kopia pisma podpisanego przez Prezesa Zarządu z dnia

19 czerwca 1997 roku z adnotacją o wysłaniu tego pisma listem poleconym wraz

uchwałą z dnia 6 czerwca 1997 r., a także treść pozwu, w którym powód stwierdza, że:

„zawiadomienie mnie o powziętej zaocznie uchwale zawiera mylne pouczenie”.

Skarżący w kasacji nie tylko nie wykazał w drodze odpowiednio sformułowanego

zarzutu, ale nawet nie twierdził, aby rozumowanie Sądu Apelacyjnego przy

konstruowaniu domniemania faktycznego było nielogiczne, nie przytoczył także

argumentacji, która by podważała prawidłowość tego ustalenia i jego powiązanie z

pozostałymi okolicznościami w całość zgodną z doświadczeniem życiowym.

W tym stanie rzeczy niewzruszone pozostało ustalenie, że skarżący odpis

uchwały zebrania przedstawicieli wraz z uzasadnieniem otrzymał najpóźniej w dniu 2

sierpnia 1997 r. Przy tym ustaleniu nie może odnieść skutku zarzut naruszenia prawa

materialnego, które miałoby się wyrażać w błędnym zastosowaniu art. 42 § 3 prawa

spółdzielczego. W ramach uzasadnienia tego zarzutu skarżący zawarł twierdzenie, że

nie otrzymał uchwały zebrania przedstawicieli wraz z uzasadnieniem. Oczywiste jest, że

to twierdzenie natury faktycznej nie mogło prowadzić do uzasadnienia podstawy

naruszenia prawa materialnego. Wyjaśniono już w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że

nie będzie uznana za usprawiedliwioną kasacja oparta na podstawie z art. 393 1 pkt. 1

k.p.c., jeżeli w uzasadnieniu podnosi zarzut naruszenia konkretnego przepisu prawa

materialnego do oceny stanu faktycznego odmiennego od przyjętego za podstawę

rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.