IV CK 385/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CK 385/05

POSTANOWIENIE

Dnia 31 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa Banku (...) SA w K. (poprzednio Banku (...) SA w K.) I Oddziału

w I.

przeciwko M. L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 października 2005 r., na skutek

kasacji pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 października 2004 r., sygn.

akt I ACa (...),

I. odrzuca kasację;

II. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2004

r. skarżąca podała, że kasację opiera „na przesłankach wynikających z art. 393 1 pkt 1 i 2

k.p.c.: 1. przez uznanie, iż w okolicznościach sprawy w odniesieniu do składanych przez

pozwaną, iż nie zachodzą przesłanki z art. 82 k.c., które winny dawać podstawę do

uznania przesłanek określonych w art. 82 k.c. oraz 2. uznanie, że zbędne było (i jest

nadal) przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Janiny Lisowskiej wobec braku

istotnego znaczenia, jak również przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego

psychiatry”.

Sąd Najwyższy zważył, że z samego brzmienia zacytowanego sformułowania

wynika tak rażący i oczywisty brak elementarnych wymagań w zakresie przytoczenia

podstaw kasacji, że zbędne jest bliższe analizowanie kasacji pod tym kątem.

Niewskazanie naruszonego przepisu postępowania, sposobu jego naruszenia oraz

wpływu naruszenia na wynik sprawy jest równoznaczne z niepowołaniem tej podstawy

kasacji. Wypowiedź dotycząca art. 82 k.c. nie pozwala w ogóle na ustalenie jej

językowego i logicznego znaczenia, a z całą pewnością – nie precyzuje sposobu i formy

naruszenia tego przepisu prawa materialnego.

Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 393 3 § 1 pkt 2 k.p.c. uzasadnia

odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 393 7 § 2 k.p.c.

Kasacja nie spełnia także wymagania polegającego na przedstawieniu okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), bowiem ograniczenie się do

stwierdzeń, że „wydane orzeczenia-wyroki oczywiście naruszają prawo poprzez

uznanie, że pozwana w sposób niezakłócony podejmowała decyzje i składała

oświadczenia woli przy zawieraniu ugody i oświadczeniu o ustanowieniu hipoteki” oraz,

że „nastąpiło oczywiste naruszenie prawa, a w szczególności art. 217, 227, jaki i 286

k.p.c., nie mówiąc już o art. 233 § 1 k.p.c.” stanowi jedynie pozór zadośćuczynienia

temu istotnemu wymaganiu kasacji. Brak w tym zakresie stanowi samodzielną podstawę

odrzucenia kasacji.

Powołane przepisy, obowiązujące do dnia 5 lutego 2005 r., zostały zastosowane na

podstawie art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 13, poz. 98).

Wniesienie kasacji niespełniającej podstawowych wymagań procesowych, stawianych

kasacji, co prowadziło do jej odrzucenia, nie upoważnia do skutecznego domagania się

przez adwokata z urzędu przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC

1999/6/123).