III ZS 6/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę nr VII / 71 / 2011 z dnia 20 sierpnia 2011 r. Krajowej Rady Notarialnej w

sprawie wydawania zaświadczeń o ukończeniu aplikacji notarialnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lutego 2012 r.,

umarza postępowanie.

UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości pismem z 7 listopada 2011 r. wniósł, na podstawie

art. 47 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz.U. z 2008 r. Nr

189, poz. 1158 ze zm.), o uchylenie uchwały Krajowej Rady Notarialnej nr

VII/71/2011 z 20 sierpnia 2011 r. w sprawie wydawania zaświadczeń o ukończeniu

aplikacji notarialnej.

Pismem z 2 stycznia 2012 r. Minister Sprawiedliwości cofnął skargę z 7

listopada 2011 r., ponieważ Krajowa Rada Notarialna podjęła 19 listopada 2011 r.

uchwałę nr VII/83/2011, którą uchyliła zaskarżoną uchwałę, uznając ocenę Ministra

Sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), Sąd Najwyższy jest organem władzy

sądowniczej,

powołanym

między

innymi

do:

1)

sprawowania

wymiaru

sprawiedliwości przez: a) zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz

jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie

kasacji

oraz

innych

środków

odwoławczych,

b)

podejmowanie

uchwał

rozstrzygających zagadnienia prawne, c) rozstrzyganie innych spraw określonych w

ustawach; 4) wykonywania innych czynności określonych w ustawach. Natomiast

zgodnie z art. 47 § 1 Prawa o notariacie, Minister Sprawiedliwości zwraca się do

Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organu samorządu

notarialnego w terminie 3 miesięcy od dnia ich doręczenia, a jeżeli zaskarżona

uchwała rażąco narusza prawo, termin ten wynosi 6 miesięcy. Stosownie do art. 47

§ 2 tej ustawy Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub uchyla

uchwałę i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi

samorządu, ustalając wytyczne co do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną

Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania.

Z systemowej wykładni powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że

Sąd Najwyższy rozpoznając wniosek Ministra Sprawiedliwości o uchylenie

sprzecznej z prawem uchwały Krajowej Rady Notarialnej sprawuje wymiar

sprawiedliwości poprzez rozstrzyganie innych, niż określone w art. 1 pkt 1 lit. a-b

ustawy o Sądzie Najwyższym, spraw określonych w ustawach. Przedmiotem

postępowania przed Sądem Najwyższym jest publicznoprawna kwestia legalności

uchwał organów samorządu notarialnego, a przepisy Prawa o notariacie nie

zawierają przepisu o stosowaniu do tych spraw przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego. W związku z powyższym do sprawy, o której mowa w art. 47 § 1 Prawa

o notariacie, nie stosuje się Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności

części dotyczącej apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca

2006 r., III SO 8/06, OSNP z 2007 r. nr 9-10, poz. 149).

Mając na względzie, że Prawo o notariacie zawiera lukę, nie określając

według jakich przepisów toczy się przed Sądem Najwyższym postępowanie ze

skargi Ministra Sprawiedliwości, lukę tę należy wypełnić w drodze analogii, stosując

odpowiednio

przepisy

procedury

najlepiej

odpowiadającej

charakterowi

rozpatrywanego środka prawnego. W postanowieniu z 24 maja 1994 r., I PO 6/94,

Sąd Najwyższy przyjął, że skarga Ministra Sprawiedliwości na uchwałę samorządu

notarialnego jest szczególnym środkiem zaskarżenia i dlatego należy stosować do

niej odpowiednio przepisy k.p.c. o rewizji. W aktualnym stanie prawnym oznacza to,

że per analogiam należy stosować przepisy dotyczące postępowania kasacyjnego.

Zgodnie z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 391 § 2 k.p.c. strona może cofnąć

skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej nie wymaga zgody drugiej strony

postępowania, Sąd Najwyższy jest zaś związany oświadczeniem skarżącego o

cofnięciu skargi.

Mając

powyższe

na

względzie,

postępowanie

ze

skargi

Ministra

Sprawiedliwości należało – wskutek jej cofnięcia - umorzyć na podstawie art. 39821

k.p.c. w związku z art. 391 § 2 k.p.c. (stosowanych per analogiam).