III ZS 5/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 5/08

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia

na uchwałę Okręgowego Zjazdu Sprawozdawczo - Wyborczego z dnia 16

października 2007 r., w sprawie wyboru Przewodniczącej Okręgowej Rady

Pielęgniarek i Położnych,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 lipca 2008 r.,

postanawia:

1. odrzucić skargę z dnia 30 maja 2008 r.,

2. rozpoznać skargę z dnia 2 lipca 2008 r. w odrębnym

postępowaniu.

Uzasadnienie

W dniu 30 maja 2008 r. radca prawny B. P., w imieniu Ministra Zdrowia –

powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19

kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. nr 41, poz. 178 ze

zm.), wniosła do Sądu Najwyższego skargę na uchwałę z 16 października 2007 r.

podjętą przez Okręgowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy w sprawie wyboru

Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych. Wyżej wymienionej

uchwale zarzuciła sprzeczność z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o

samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178, ze zm.), polegającą

na wyborze J. W. na funkcję Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i

Położnych na trzecią następującą po sobie kadencję. Wskazując na powyższą

sprzeczność z prawem, wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dokumentem, z którego wynika fakt

podjęcia uchwały o wyborze J. W. na Przewodniczącą Okręgowej Rady

Pielęgniarek i Położnych, jest Protokół Komisji Skrutacyjnej, który wpłynął do

Ministerstwa Zdrowia 31 marca 2008 r. Jak wynika z pisma Okręgowej Izby

Pielęgniarek i Położnych znak: […], z 19 lutego 2008 r., nie posiada ona odrębnie

sporządzonej uchwały w sprawie wyboru Przewodniczącej Okręgowej Rady

Pielęgniarek i Położnych. Poprzednio, J. W. pełniła funkcję Przewodniczącej

Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych dwukrotnie: w III (lata 1999-2003) i IV

(lata 2003-007) kadencji. Wybór J. W. na Przewodniczącą Okręgowej Rady

Pielęgniarek i Położnych na V kadencję, w świetle okoliczności, że pełniła ona tę

samą funkcję w III i IV kadencji, stanowi wybór tej samej osoby na tę samą funkcję

w organie izby na trzecią następującą po sobie kadencję, co jest sprzeczne z art.

14 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych,

który stanowi, że tę samą funkcję w organach izby można pełnić nie dłużej niż

przez dwie następujące po sobie kadencje.

W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych

wniósł o oddalenie skargi ze względu na niedopuszczalne zaskarżenie przez

pełnomocnika procesowego, jak również ze względu na brak przedmiotu

zaskarżenia, czyli uchwały, która miałaby być poddana kontroli Sądu Najwyższego.

Pismem z 2 lipca 2008 r. strona skarżąca wniosła do Sądu Najwyższego skargę

tej samej treści co rozpoznawana skarga, podpisaną przez Ministra Zdrowia i

Opieki Społecznej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postanowieniu z 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt. III ZS 4/08), wydanym w

analogicznej do niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy odrzucił skargę Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej, złożoną przez radcę prawną B. P. w imieniu Ministra Zdrowia i

Opieki Społecznej – z powołaniem się na udzielone jej pełnomocnictwo oraz art. 6

ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz.U. nr 41, poz. 178 ze zm.). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy

wskazał, że wymieniony przepis nadaje prawo zaskarżenia do Sądu Najwyższego,

pod zarzutem sprzeczności z prawem uchwały organu samorządu w ramach

ustawowo określonej kompetencji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, będącego

jednoosobowym, naczelnym organem administracji rządowej. Kompetencja ta

strukturalnie jest podobna do „resortowych” kompetencji Ministra Zdrowia jako

naczelnego

organu

normatywnych,

administracji

wydawania

rządowej

decyzji

dotyczących

administracyjnych

wydawania

aktów

i

aktów

innych

administracyjnych. Takiego strukturalnego znaczenia kompetencji Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej do kontrolowania zgodności z prawem uchwał organów

samorządu pielęgniarek i położnych nie osłabia określona w ustawie forma i zakres

kontroli, przez to że polega ona na zaskarżeniu uchwały organu izby do Sądu

Najwyższego i że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy należy do właściwości Sądu

Najwyższego, który: „utrzymuje” zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla”. Wobec

tego skargi Ministra nie może zastąpić pismo procesowe, nazwane „skarga ... w

imieniu

skarżącego”,

wniesione

przez

radcę

prawnego

zatrudnionego

w

Departamencie Prawnym Ministra Zdrowia na podstawie pełnomocnictwa do:

”reprezentowania

Skarbu

Państwa

–

Ministra

Zdrowia

przed

sądami

powszechnymi, Sądem Najwyższym, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi,

Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach z udziałem Skarbu Państwa –

Ministra Zdrowia”.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela przedstawione wyżej stanowisko.

Jego trafności nie przeczy, wbrew poglądowi skarżącej, wyrażonemu we

wskazanym wcześniej piśmie z 2 lipca 2008 r., art. 87 1 k.p.c. Przepis ten dotyczy

bowiem zastępstwa procesowego strony w postępowaniu cywilnym przed Sądem

Najwyższym, podczas gdy skarga uregulowana w art. 6 ust. 1 ustawy o

samorządzie pielęgniarek i położnych nie jest czynnością procesową – skargą na

czynności sądu w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, lecz czynnością

kompetencyjną Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Rozpoznawana sprawa nie

jest sprawą cywilną w ujęciu materialnym, tj. sprawą ze stosunków prawnych

wymienionych w art. 1 k.p.c. oraz nie jest sprawą cywilną w znaczeniu formalnym,

tj. inną sprawą w rozumieniu tego przepisu, do której przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Przedmiotem

postępowania przed Sądem Najwyższym jest bowiem wyłącznie publicznoprawna

kwestia legalności uchwał organów samorządu pielęgniarek i położnych, a ustawa

o samorządzie pielęgniarek i położnych, dokładnie określa zakres zastosowania

Kodeksu postępowania cywilnego do spraw w niej regulowanych, nie odsyłając do

tego Kodeksu w zakresie skargi unormowanej w art. 6 ust. 1. W tym stanie rzeczy

Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości w

rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz.U. Nr 240 poz. 2052 ze zm.), lecz wykonuje, na podstawie art. 1 pkt 4 tej

ustawy oraz art. 183 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, inne czynności

określone w ustawach (zob. też postanowienia SN z: 21 marca 2006 r., III SO 8/06,

OSNP 2007 nr 9-10, poz. 149 i 10 maja 2006 r., III SO 11/06, OSNP 2007 nr 11-12,

poz. 180).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 sentencji, a wobec

przedłożenia przez skarżącą kolejnej skargi w piśmie procesowym z 2 lipca 2008 r.,

postanowił jak w pkt 2 sentencji.